Ορφέας Αυγουστίδης: «Εχω αγκαλιάσει τις αδυναμίες μου, παλεύω με τις ενοχές μου»

Χρειάστηκε να αλλάξουμε δύο σημεία συνάντησης, όχι επειδή είναι πολύ star και τον αναγνωρίζουν όλοι, αλλά γιατί οι δρόμοι του κέντρου ήταν κλειστοί λόγω πορείας. Βέβαια, στο καφέ που καθίσαμε τελικά, σε ένα στενό στου Ψυρρή, τον φώναζαν όλοι με το μικρό του, κάποιοι τον χαιρετούσαν χτυπώντας τον ελαφρά στην πλάτη και άλλοι του έριχναν επίμονες ματιές καθώς σκέφτονταν «αυτός είναι ή κάποιος που του μοιάζει;».

Κι αν καθόμασταν λίγη ώρα παραπάνω –στοίχημα!– θα του ζητούσαν και το πρώτο αυτόγραφο της ημέρας. Το ωραίο με τον Ορφέα Αυγουστίδη είναι πως μπορείς να συζητήσεις άνετα μαζί του από Τέχνη μέχρι μαγειρική και το ταϋλανδέζικο που έφτιαξε τις προάλλες, και από τα δύσκολα εφηβικά χρόνια όπου κυκλοφορούσε στα Εξάρχεια με φαρδιά ρούχα και μοβ τσουλούφια στα μαλλιά, μέχρι τη διαφορά του Homo Sapiens από τον Νεάντερταλ!  Αρκεί να υπάρχει χρόνος…