Madonna: «Η τεχνητή νοημοσύνη είναι το αντίθετο της τέχνης»

Η Μαντόνα (Madonna) δεν αντιμετωπίζει την τεχνητή νοημοσύνη ως μια απλή τεχνολογική εξέλιξη, αλλά ως σύμπτωμα μιας ευρύτερης αλλαγής στη μουσική βιομηχανία, όπου η καλλιτεχνική αξία συχνά μετριέται πλέον με αριθμούς, αλγόριθμους και δεδομένα.

Το ιστορικό άλμπουμ

Λίγο πριν από την κυκλοφορία του νέου της άλμπουμ «Confessions II», του 15ου κατά σειρά και προγραμματισμένου για τις 3 Ιουλίου, η σταρ μίλησε για τη νέα της δουλειά, τη σχέση της με τη σκηνή, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, τα social media, αλλά και τον ρόλο της τεχνολογίας στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.

Η πιο χαρακτηριστική της τοποθέτηση αφορά την τεχνητή νοημοσύνη, την οποία περιγράφει ως στοιχείο που αντιστρατεύεται τη δημιουργικότητα. Όπως σημειώνει, οι αλγόριθμοι και η AI αποτελούν «το αντίθετο του να παίρνεις ρίσκα» και, κατά συνέπεια, «το αντίθετο του να κάνεις τέχνη».

Η ίδια συνδέει τη θέση αυτή με τη σύγχρονη πραγματικότητα της μουσικής βιομηχανίας, όπου η πρόσβαση σε συμβόλαια και ευκαιρίες δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το καλλιτεχνικό έργο, αλλά και από metrics όπως followers, streaming αριθμοί και διαδικτυακή απήχηση.

Στο νέο της τραγούδι «Bring Your Love», η Μαντόνα σχολιάζει εμμέσως αυτή τη συνθήκη με τη φράση «μην προσπαθείς να με αποσπάσεις με αριθμούς», συνοψίζοντας τη δική της ενόχληση απέναντι σε μια ποπ κουλτούρα που, όπως υποστηρίζει, τείνει να λειτουργεί με όρους διαρκούς μέτρησης και λιγότερο με όρους καλλιτεχνικού ρίσκου.

Παράλληλα, η βασίλισσα της ποπ επιστρέφει στις απαρχές της καριέρας της, στη Danceteria της Νέας Υόρκης, όχι με διάθεση απλής νοσταλγίας, αλλά ως αναφορά σε έναν διαφορετικό τρόπο παραγωγής τέχνης: πιο συλλογικό, πιο άμεσο και λιγότερο εμποτισμένο από ψηφιακή επιτήρηση και αριθμητικές αποδόσεις.

Το «Confessions II» αποτελεί συνέχεια του ιστορικού «Confessions on a Dance Floor» και σηματοδοτεί την επανασύνδεσή της με τον Στιούαρτ Πράις. Παρότι αντλεί από τη disco και τη house αισθητική, η ίδια επιμένει ότι το άλμπουμ δεν λειτουργεί ως απλή αναβίωση του παρελθόντος, αλλά ως σχόλιο πάνω στην ελευθερία, την κοινότητα και τη συνείδηση.

Στο επίκεντρο της σκέψης της βρίσκεται και η σχέση της με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, την οποία αναγνωρίζει ως καθοριστική για την καλλιτεχνική και προσωπική της πορεία, τόσο μέσα από την αποδοχή όσο και μέσα από την ιστορική συγκυρία της κρίσης του AIDS.

Η κριτική της προς την τεχνητή νοημοσύνη, ωστόσο, δεν παρουσιάζεται ως τεχνοφοβία, αλλά ως ανησυχία για την απομάκρυνση της τέχνης από το ρίσκο, το ανθρώπινο λάθος και τη σωματική εμπειρία. Για τη Μαντόνα, η δημιουργία γεννιέται από τη συνάντηση ανθρώπων, από την πρόβα, την αβεβαιότητα και τη δυνατότητα αποτυχίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ίδια επαναφέρει διαρκώς την έννοια της «απόσυρσης» από τον ψηφιακό θόρυβο, όχι ως πολυτέλεια, αλλά ως αναγκαία συνθήκη για την καλλιτεχνική διαδικασία: έναν χώρο όπου ο χρόνος δεν μετριέται και η δημιουργία δεν υπακούει σε αλγοριθμικούς κανόνες.