Μάριος Φραγκούλης στο ethnos.gr: «Ένα σπουδαίο τραγούδι υπάρχει για να ακούγεται, δεν είναι μουσειακό έκθεμα»

Λίγοι Έλληνες καλλιτέχνες έχουν καταφέρει να διαγράψουν μια τόσο μεγάλη και διεθνή πορεία όσο ο Μάριος Φραγκούλης. Από τις σημαντικότερες σκηνές του κόσμου μέχρι τους συναυλιακούς χώρους στην Ελλάδα, από την όπερα και το μιούζικαλ μέχρι το ελληνικό τραγούδι, έχει ακολουθήσει μια διαδρομή που δύσκολα χωρά σε λίγες γραμμές. Κοινός παρονομαστής σε κάθε του σταθμό ήταν πάντα η αφοσίωση στη μουσική, η διαρκής μελέτη και η ανάγκη να εξελίσσεται, χωρίς να επαναπαύεται ποτέ σε όσα έχει ήδη πετύχει.

Σήμερα, ύστερα από δεκαετίες δημιουργικής πορείας, συνεχίζει να αναζητά νέους δρόμους. Κυκλοφορεί δύο καινούργια ελληνικά τραγούδια, το «Μια καλημέρα» και τα «Χέρια φτερά», σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου και μουσική του Χρίστου Θεοδώρου, ενώ ετοιμάζεται να ανέβει στη σκηνή του Θεάτρου Βράχων «Μελίνα Μερκούρη», τη Δευτέρα 31 Αυγούστου, στις 21:00, σε μια συναυλία που θα ενώσει αγαπημένα τραγούδια από την ελληνική και τη διεθνή δισκογραφία με το νέο κεφάλαιο της καλλιτεχνικής του πορείας. Στο πλευρό του θα βρίσκεται ο νεότερος ερμηνευτής Κωνσταντίνος Γιουρτσίδης, τον οποίο στηρίζει έμπρακτα τα τελευταία χρόνια, ενώ την καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος υπογράφει ο Παρασκευάς Καρασούλος. 

Λίγο πριν από αυτή τη μουσική συνάντηση με το κοινό, ο Μάριος Φραγκούλης μιλά στο ethnos.gr για τα νέα του τραγούδια, τις επιλογές που καθόρισαν την πορεία του, αλλά και όσα εξακολουθούν να τον συγκινούν ύστερα από τόσα χρόνια στη σκηνή. Μιλά ακόμη για τους νέους καλλιτέχνες, τη διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την αναδοχή, τις δυσκολίες που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται σήμερα την επιτυχία, τον χρόνο και τη ζωή.

Παρά τη διεθνή αναγνώριση και τις μεγάλες συνεργασίες που έχουν σημαδέψει την καριέρα του, διατηρεί την ίδια αγάπη για τη μουσική που είχε όταν ξεκινούσε. Και ίσως αυτό να είναι το στοιχείο που τον χαρακτηρίζει περισσότερο. Η διαρκής ανάγκη να ανακαλύπτει, να μαθαίνει και να επικοινωνεί μέσα από τα τραγούδια. Γιατί για τον Μάριο Φραγκούλη η μουσική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα. Είναι ένας τρόπος να συναντά τους ανθρώπους, κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη.

Η φετινή συναυλία στο Θέατρο Βράχων μοιάζει να σηματοδοτεί μια νέα περίοδο για εσάς. Τι θέλετε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας εκείνο το βράδυ;

Θέλω ο κόσμος να φύγει από τη συναυλία με ένα χαμόγελο. Να αισθανθεί λίγο πιο ανάλαφρος, λίγο πιο δυνατός, ίσως και λίγο πιο ερωτευμένος με τη ζωή. Ζούμε σε μια εποχή που μας γεμίζει καθημερινά αγωνία, θυμό και αβεβαιότητα. Η μουσική δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο από μόνη της. Μπορεί, όμως, να μας θυμίσει πως μέσα μας υπάρχει ακόμη φως, ομορφιά και η δύναμη να συνεχίζουμε.

Η συναυλία στο Θέατρο Βράχων είναι για μένα μια μεγάλη γιορτή, αλλά και η αρχή ενός νέου δημιουργικού κύκλου. Εκεί θα συναντηθούν όλες οι μουσικές διαδρομές που με έχουν διαμορφώσει, όπως το ελληνικό τραγούδι, το διεθνές ρεπερτόριο, η σχέση μου με το θέατρο, αλλά και τα καινούργια τραγούδια που γεννήθηκαν μέσα από τη συνεργασία μου με τον Παρασκευά Καρασούλο και εκφράζουν απόλυτα όσα αισθάνομαι σήμερα.

Εύχομαι, όταν πέσουν οι τελευταίες νότες, να έχει μείνει μέσα στον καθένα η αίσθηση ότι μοιραστήκαμε κάτι πραγματικά αληθινό. Και αν την επόμενη μέρα χαρίσει μια πιο ζεστή «καλημέρα» στον άνθρωπο που θα συναντήσει, τότε θα νιώσω πως αυτή η βραδιά πέτυχε τον σκοπό της.

Στην περιοδεία σας ακούγονται, μεταξύ άλλων, δύο νέα σας τραγούδια, «Μια καλημέρα» και «Χέρια φτερά», σε στίχους Παρασκευά Καρασούλου και μουσική Χρίστου Θεοδώρου. Τι αναζητάτε πλέον σε ένα τραγούδι για να αποφασίσετε ότι θέλετε να το συμπεριλάβετε στη δισκογραφία σας;

Με τα χρόνια γίνομαι πιο απαιτητικός, αλλά ταυτόχρονα και πιο απλός απέναντι στη μουσική. Δεν ψάχνω ένα τραγούδι που θα αναδείξει τη φωνή μου. Ψάχνω ένα τραγούδι που θα με συγκινήσει, που θα μου δώσει την ανάγκη να αφηγηθώ μια ιστορία. Αυτό ένιωσα από την πρώτη στιγμή όταν άκουσα τη «Μια καλημέρα» και τα «Χέρια φτερά». Είναι τραγούδια που μιλούν για όσα έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη σήμερα, την επικοινωνία, την ελπίδα, την τρυφερότητα, την ελευθερία.

Ο Παρασκευάς Καρασούλος έχει το σπάνιο χάρισμα να μιλά για τα πιο ουσιαστικά πράγματα με απλότητα και αλήθεια. Και ο Χρίστος Θεοδώρου έντυσε αυτούς τους στίχους με μελωδίες που μοιάζουν γνώριμες από την πρώτη στιγμή, σαν να υπήρχαν πάντα μέσα μας. Είναι ένας σπουδαίος ενορχηστρωτής, ένας άνθρωπος που ξέρει να ακούει, να συνεργάζεται και να δημιουργεί ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης και αισιοδοξίας. Τέτοιοι συνεργάτες είναι πραγματικά πολύτιμοι.

Για μένα, ένα τραγούδι αξίζει όταν συνεχίζει να υπάρχει μέσα σου και αφού τελειώσει. Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να το σιγοτραγουδά μέσα στη μέρα, όταν σε ακολουθεί χωρίς να το καταλάβεις. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους μεγάλους έρωτες ή τους αληθινούς φίλους. Μπαίνουν στη ζωή σου αθόρυβα και μένουν για πάντα.

Ένα τραγούδι, όταν περνά στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων, εξακολουθεί να ανήκει μόνο στον δημιουργό και στους κληρονόμους του ή αποκτά και μια θέση στην πολιτιστική κληρονομιά όλων μας;

Ο δημιουργός ήταν, είναι και θα είναι πάντα η αφετηρία κάθε τραγουδιού. Εκεί γεννιέται και τα δικαιώματά του πρέπει να προστατεύονται απόλυτα. Σε αυτό δεν μπορεί να υπάρχει καμία δεύτερη σκέψη. Την ίδια στιγμή, όμως, όταν ένα τραγούδι αγαπηθεί από τον κόσμο, αποκτά μια δεύτερη ζωή. Συνδέεται με προσωπικές στιγμές, με έρωτες, αποχωρισμούς, χαρές, γιορτές και αναμνήσεις. Γίνεται κομμάτι της ζωής των ανθρώπων και κουβαλά πλέον κάτι απ' όλους εκείνους που το έκαναν δικό τους.

Γι' αυτό πιστεύω ότι τα μεγάλα τραγούδια έχουν δύο πατρίδες. Η πρώτη είναι ο δημιουργός τους. Η δεύτερη είναι οι άνθρωποι που τα αγάπησαν και τα κράτησαν ζωντανά μέσα στον χρόνο. Οι δύο αυτές πλευρές δεν συγκρούονται, συμπληρώνουν η μία την άλλη.

Ένα τραγούδι προστατεύεται περισσότερο όταν ακούγεται συχνά ή όταν φυλάσσεται με αυστηρούς όρους;

Ένα τραγούδι προστατεύεται όταν αντιμετωπίζεται με αγάπη, γνώση και σεβασμό. Αν το κρατήσουμε κλεισμένο, φοβούμενοι μήπως αλλοιωθεί, μπορεί να διατηρηθεί ανέπαφο, αλλά κινδυνεύει να χάσει τη σχέση του με τον κόσμο. Η μουσική υπάρχει για να ακούγεται. Κάθε γενιά πρέπει να έχει την ευκαιρία να τη γνωρίζει, να τη νιώθει και να της δίνει τη δική της ματιά. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλα επιτρέπονται. Η καλλιτεχνική ελευθερία πηγαίνει πάντοτε μαζί με την ευθύνη και τον σεβασμό απέναντι στο έργο.

Ένα σπουδαίο τραγούδι δεν είναι μουσειακό αντικείμενο. Είναι κάτι ζωντανό, που συνεχίζει να ταξιδεύει, να συναντά νέες φωνές και νέο κοινό. Αρκεί κάθε νέα προσέγγιση να υπηρετεί το ίδιο το τραγούδι και όχι απλώς την εντύπωση. Και, φυσικά, να μη φτάσουμε στο σημείο να το βάλουμε, χωρίς κανέναν λόγο, να χορεύει... τσιφτετέλι.

Σας έχει συμβεί ποτέ να ζητήσετε άδεια για ένα τραγούδι και να βρεθείτε μπροστά σε περιορισμούς που σας απογοήτευσαν;

Ναι, μου έχει συμβεί. Και όταν αγαπάς πραγματικά ένα έργο και θέλεις να το προσεγγίσεις με σεβασμό, είναι λογικό να στενοχωριέσαι όταν η απάντηση είναι αρνητική. Δεν μου αρέσει, όμως, να στέκομαι σε πρόσωπα ή σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Σέβομαι απόλυτα το δικαίωμα κάθε δημιουργού ή δικαιούχου να αποφασίζει για το έργο του. Εκείνο που εύχομαι είναι να υπάρχει πάντα διάθεση να ακούγονται οι προτάσεις και να κρίνονται με βάση την πρόθεση, την αισθητική και την ποιότητά τους.

Στο τέλος της ημέρας, προσπαθώ να κρατώ τα θετικά. Η ζωή μού έχει δείξει πολλές φορές ότι όταν μια πόρτα κλείνει, κάπου ανοίγει μια άλλη. Και, καμιά φορά, το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεις τον άνθρωπο που κρατάει το κλειδί.

Στη φετινή σας περιοδεία επιλέξατε να έχετε δίπλα σας τον Κωνσταντίνο Γιουρτσίδη, έναν νέο καλλιτέχνη που στηρίζετε από την αρχή. Τι ήταν αυτό που είδατε σε εκείνον;

Από την πρώτη στιγμή είδα έναν νέο άνθρωπο με ταλέντο, ήθος, εργατικότητα και πραγματική αγάπη για τη μουσική. Η καλή φωνή είναι σπουδαίο εφόδιο, όμως από μόνη της δεν φτάνει. Χρειάζεται πειθαρχία, υπομονή, συνέπεια και διάθεση να εξελίσσεσαι συνεχώς. Ο Κωνσταντίνος έχει κάτι που εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν προσπαθεί διαρκώς να αποδείξει την αξία του. Ακούει, δουλεύει, μαθαίνει και σέβεται τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται. Αυτά είναι στοιχεία που κάνουν τη διαφορά σε βάθος χρόνου.

Χαίρομαι πραγματικά που είναι μαζί μας. Πιστεύω πως όσοι έχουμε διανύσει μια διαδρομή έχουμε και την ευθύνη να στηρίζουμε τους νεότερους. Κάποτε κάποιοι άνοιξαν τον δρόμο και για εμάς. Αν ξεχάσουμε να κάνουμε το ίδιο για τους επόμενους, τότε μάλλον έχουμε χάσει το πιο σημαντικό κομμάτι αυτής της πορείας.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο χτίζεται μια καριέρα. Πιστεύετε ότι βοηθούν περισσότερο ή δημιουργούν μια ψευδαίσθηση επιτυχίας;

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένα πολύτιμο εργαλείο, αρκεί να θυμόμαστε ότι είναι ακριβώς ένα εργαλείο. Δίνουν τη δυνατότητα σε έναν νέο καλλιτέχνη να παρουσιάσει τη δουλειά του, να επικοινωνήσει με το κοινό του και να χτίσει τη δική του διαδρομή, χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από όσα ίσχυαν παλαιότερα. Αυτό είναι μια μεγάλη αλλαγή.

Από την άλλη, είναι εύκολο να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η επιτυχία μετριέται σε προβολές και «likes». Δεν είναι έτσι. Η αναγνωρισιμότητα δεν ταυτίζεται πάντα με την ουσία και η καλλιτεχνική αξία δεν αποτυπώνεται σε έναν αριθμό.

Η αλήθεια φαίνεται στη σκηνή. Εκεί δεν υπάρχουν φίλτρα, διορθώσεις ή δεύτερη λήψη. Υπάρχεις εσύ, το τραγούδι και το κοινό. Αν δεν έχεις δουλέψει, το Instagram δυστυχώς δεν μπορεί να τραγουδήσει αντί για σένα. Αν και, με την ταχύτητα που εξελίσσεται η τεχνητή νοημοσύνη, ποτέ δεν ξέρεις τι μας επιφυλάσσει το μέλλον…

Έχετε καταφέρει να κινηθείτε με την ίδια άνεση στην όπερα, στο μιούζικαλ και στο ελληνικό τραγούδι. Νιώθετε ότι σήμερα ο κόσμος έχει καταλάβει ποιος πραγματικά είναι ο Μάριος Φραγκούλης;

Νομίζω πως σήμερα ο κόσμος καταλαβαίνει καλύτερα τις επιλογές που έκανα όλα αυτά τα χρόνια. Ποτέ δεν ένιωσα ότι πρέπει να υπηρετήσω μόνο ένα μουσικό είδος. Μεγάλωσα ακούγοντας και αγαπώντας πολύ διαφορετικές μουσικές και δεν είδα ποτέ τον λόγο να διαλέξω μόνο μία. Η όπερα, το μιούζικαλ, το ελληνικό τραγούδι και το διεθνές ρεπερτόριο είναι για μένα διαφορετικοί τρόποι έκφρασης. Αυτό που με ενδιαφέρει πάντα είναι να μπορώ να πω μια ιστορία και να επικοινωνήσω με τον κόσμο μέσα από αυτή.

Ίσως στην αρχή αυτό να μπέρδεψε κάποιους, γιατί όλοι έχουμε την τάση να βάζουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Εγώ, όμως, ποτέ δεν αισθάνθηκα άνετα μέσα σε τέτοιους περιορισμούς. Είχα πάντα την ανάγκη να δοκιμάζω νέα πράγματα και να εξελίσσομαι. Σήμερα αισθάνομαι πιο ελεύθερος από ποτέ. Συνεχίζω να μαθαίνω, να ανακαλύπτω και να συγκινούμαι με την ίδια περιέργεια που είχα όταν ξεκινούσα.

Έχετε αναφέρει ότι μεγαλώνοντας αλλάζουν οι προτεραιότητες. Τι έχει μεγαλύτερη αξία σήμερα για εσάς απ’ ό,τι πριν από είκοσι χρόνια;

Αυτό που έχει αλλάξει περισσότερο είναι ο τρόπος που βλέπω τον χρόνο και τους ανθρώπους γύρω μου. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι ο χρόνος είναι ίσως το πιο πολύτιμο δώρο που έχεις και θέλεις να τον αφιερώνεις σε ό,τι πραγματικά αξίζει.

Πριν από είκοσι χρόνια είχα την ανάγκη να κάνω όσο περισσότερα μπορούσα. Περισσότερες συναυλίες, περισσότερα ταξίδια, περισσότερες συνεργασίες. Σήμερα εξακολουθώ να έχω την ίδια αγάπη για τη δουλειά μου, αλλά με ενδιαφέρει περισσότερο να είμαι ουσιαστικά παρών σε κάθε στιγμή.

Εκτιμώ πολύ περισσότερο μια όμορφη συζήτηση, ένα γεύμα με φίλους, την ηρεμία, την υγεία και τους ανθρώπους που αγαπώ. Με τα χρόνια καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς ποιος είσαι. Το σημαντικό είναι να ζεις με αλήθεια και να απολαμβάνεις τη διαδρομή.

Έχετε δηλώσει πως θα θέλατε κάποια στιγμή να γίνετε ανάδοχος γονέας. Έχετε εξηγήσει ότι η επιθυμία αυτή γεννήθηκε μέσα από τη δική σας παιδική ιστορία. Πιστεύετε ότι ορισμένες πληγές μπορούν τελικά να μετατραπούν σε δύναμη προσφοράς;

Το πιστεύω βαθιά. Οι δυσκολίες δεν σβήνουν ούτε ξεχνιούνται. Σε συνοδεύουν σε όλη τη ζωή σου. Εκείνο που μπορεί να αλλάξει είναι ο τρόπος που θα τις διαχειριστείς και τι άνθρωπο θα σε κάνουν. Η δική μου παιδική ιστορία με έκανε να καταλάβω πόσο μεγάλη σημασία έχει για ένα παιδί να νιώθει ότι κάποιος είναι πραγματικά δίπλα του. Να αισθάνεται ασφάλεια, σταθερότητα, αγάπη και ενδιαφέρον. Αυτά είναι που του δίνουν δύναμη να προχωρήσει.

Γι' αυτό βλέπω την αναδοχή ως μια μεγάλη ευθύνη. Δεν είναι μια πράξη που γίνεται από παρόρμηση ή από ανάγκη να νιώσουμε καλύτερα εμείς. Είναι μια δέσμευση απέναντι σε ένα παιδί που χρειάζεται χρόνο, υπομονή, συνέπεια και ανιδιοτελή αγάπη. Αν οι δυσκολίες που έχουμε περάσει μας κάνουν πιο ευαίσθητους απέναντι στους άλλους και μας βοηθούν να προσφέρουμε περισσότερη αγάπη, τότε έχουν αποκτήσει ένα βαθύτερο νόημα.

Μετά από όσα έχετε ζήσει, με ευχάριστα και δυσάρεστα, ποιο είναι το όνειρο που εξακολουθεί να σας κάνει να ξυπνάτε με την ίδια λαχτάρα κάθε μέρα;

Το όνειρό μου είναι να μην πάψω ποτέ να συγκινούμαι. Να ακούω ένα καινούργιο τραγούδι και να αισθάνομαι την ίδια χαρά που αισθανόμουν όταν ξεκινούσα. Να συναντώ ανθρώπους που με εμπνέουν, να δοκιμάζω πράγματα που με φοβίζουν λίγο και να μη θεωρήσω ποτέ ότι τα έχω μάθει όλα.

Ονειρεύομαι νέες παραστάσεις, απρόσμενες συνεργασίες, μουσικά ταξίδια και συναντήσεις διαφορετικών πολιτισμών. Θέλω επίσης να μπορώ να μοιράζομαι όσα έχω μάθει και να βοηθώ νέους καλλιτέχνες να βρουν τον δικό τους δρόμο, όχι να ακολουθήσουν τον δικό μου.

Κυρίως, όμως, θέλω να αισθάνομαι ότι η μουσική μου εξακολουθεί να προσφέρει κάτι στους ανθρώπους. Αν ένα τραγούδι μπορεί να κρατήσει συντροφιά σε κάποιον, να του θυμίσει έναν αγαπημένο άνθρωπο ή να του δώσει λίγη δύναμη σε μια δύσκολη στιγμή, τότε όλη αυτή η διαδρομή έχει νόημα. Αυτό με κάνει να ξυπνώ κάθε πρωί με λαχτάρα. Αυτό και ένας πολύ καλός καφές. Ας μην υποτιμούμε ποτέ τη συμβολή της καφεΐνης στον παγκόσμιο πολιτισμό!

Info

• Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη»
• Δευτέρα 31 Αυγούστου 2026
• Ώρα έναρξης: 21:00
• Τιμές εισιτηρίων: από 20 ευρώ 

Στην τιμή κάθε εισιτηρίου περιλαμβάνεται ποσό 5 ευρώ για τη στήριξη του «Όλοι μαζί μπορούμε».

Μουσικοί

• Πιάνο: Στάθης Σούλης
• Μπάσο: Αλέξανδρος Τράμπας
• Κιθάρα: Δημήτρης Στασινός
• Ντραμς: Γιώργος Μανιάτης
• Κρουστά: Αλέξης Κώστας
• Συνθεσάιζερ: Δημήτρης Ανδρεάδης