Jack Savoretti στο ethnos.gr: «Θέλω να ξαναβρώ την ενέργεια και τον ενθουσιασμό που είχα νέος»

Ο Jack Savoretti έχει αποκτήσει εδώ και χρόνια μια ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα. Επιστρέφει συχνά, γνωρίζει καλά την Αθήνα και μιλά για τη χώρα σαν έναν τόπο που έχει γίνει, όπως λέει ο ίδιος, «ένα δεύτερο σπίτι». Αυτή τη φορά επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής περιοδείας του «We Will Always Be the Way We Were».

Η περιοδεία έρχεται σε μια ιδιαίτερη στιγμή της πορείας του. Είκοσι χρόνια μετά το πρώτο του άλμπουμ, ο Savoretti κυκλοφόρησε φέτος τον ένατο δίσκο του και επέστρεψε, όπως ο ίδιος περιγράφει, στις μουσικές ρίζες του. Το «We Will Always Be the Way We Were» κοιτάζει πίσω στα χρόνια που πέρασαν, όχι για να μείνει στη νοσταλγία, αλλά για να ξαναβρεί κάτι από την ορμή, την ενέργεια και τον ενθουσιασμό της αρχής.

Σήμερα, έχοντας πίσω του εννέα άλμπουμ, μεγάλες περιοδείες και δύο δεκαετίες στη μουσική, μοιάζει να βρίσκεται σε μια περίοδο μεγαλύτερης ελευθερίας. Μιλά για την ηλικία, την αποδοχή του εαυτού, την αγάπη, την οικογένεια και την ανάγκη να δημιουργεί όσα πραγματικά θέλει, μακριά από τη λογική των playlists και των αλγορίθμων. Λίγο πριν ανέβει ξανά στη σκηνή του Λυκαβηττού, ο Jack Savoretti μιλά στο ethnos.gr για τη σχέση του με την Ελλάδα, για όσα άλλαξαν μέσα σε αυτά τα 20 χρόνια, για όσα παραμένουν ίδια και για την επιθυμία του να ξαναβρεί εκείνη την «πείνα» που είχε όταν ξεκινούσε.

Η Ελλάδα φαίνεται να έχει αποκτήσει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σας, καθώς η Αθήνα είναι η πρώτη στάση του ευρωπαϊκού σκέλους της φετινής περιοδείας σας, «We Will Always Be the Way We Were». Γιατί θέλατε να ξεκινήσετε από εδώ;

Αρχικά ήταν πράγματι ο πρώτος σταθμός και, απ’ όσο θυμάμαι, στην Αθήνα έχουμε ξεκινήσει και τις περισσότερες από τις πρόσφατες περιοδείες μας. Αυτή τη φορά, λόγω της μεγάλης ζήτησης, προσθέσαμε δύο ακόμη συναυλίες λίγο νωρίτερα, οπότε το κοινό της Αθήνας θα μας βρει λίγο πιο «ζεσταμένους» απ’ ό,τι συνήθως. Σε συμβολικό επίπεδο, η Αθήνα και η Ελλάδα έχουν γίνει για μένα ένα δεύτερο σπίτι. Είχα την τύχη, μέσα στην τελευταία δεκαετία, να γνωρίσω καλά τόσο τη χώρα όσο και την πόλη, σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Έχω δει την Αθήνα να περνά από δύσκολες εποχές σε μια περίοδο που μοιάζει σχεδόν με αναγέννηση, και αυτό την κάνει ακόμη πιο ξεχωριστή για μένα. Υπάρχει βέβαια και ένας πρακτικός λόγος. Η Αθήνα είναι λίγο πολύ η πιο μακρινή πόλη της περιοδείας από το σπίτι μας, οπότε ξεκινάμε από εδώ και σιγά - σιγά παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής.

Η πρώτη συναυλία μιας περιοδείας έχει για εσάς περισσότερο ενθουσιασμό ή περισσότερο άγχος, από τη στιγμή που όλα δοκιμάζονται για πρώτη φορά πάνω στη σκηνή;

Είμαι πολύ τυχερός γιατί έχω γύρω μου μια εξαιρετική μπάντα και μια καταπληκτική ομάδα ανθρώπων, που κάνουν τα πάντα πιο εύκολα και για μένα. Τις πρώτες βραδιές μιας περιοδείας μπορεί να είμαστε λίγο πιο ακατέργαστοι και αυθόρμητοι, όμως αυτό κάνει τις συναυλίες ακόμη πιο ζωντανές και απρόβλεπτες. Και φυσικά προσθέτει πολύ ενθουσιασμό και αδρεναλίνη.

Τι διαφορετικό θα δούμε στη φετινή συναυλία στον Λυκαβηττό σε σχέση με τις προηγούμενές σας εμφανίσεις στην Ελλάδα;

Νωρίτερα φέτος κάναμε δύο πολύ ξεχωριστές συναυλίες στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, γιορτάζοντας τα είκοσι χρόνια της πορείας μου. Εκεί, για πρώτη φορά, παρουσιάσαμε όχι μόνο το νέο άλμπουμ, αλλά και τραγούδια απ' ολόκληρη τη διαδρομή μου μέχρι σήμερα. Αυτή την προσέγγιση τη φέρνουμε τώρα και στη νέα περιοδεία. Παράλληλα, έχουμε περισσότερους μουσικούς πάνω στη σκηνή, κάτι που μας δίνει τη δυνατότητα να παρουσιάσουμε τα τραγούδια με εντελώς νέους τρόπους.

Υπάρχει κάτι στην ελληνική νοοτροπία ή στον τρόπο ζωής που αισθάνεστε ότι ταιριάζει ιδιαίτερα με τον δικό σας χαρακτήρα;

Η Ελλάδα και οι Έλληνες είναι, για μένα, η επιτομή του πολιτισμού και του μεσογειακού τρόπου ζωής. Έλληνες και Ιταλοί μοιράζονται αυτή την αγάπη για την τέχνη του να ζεις. Και σήμερα ίσως υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη να κρατήσουμε αυτόν τον τρόπο ζωής ζωντανό, σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς και γίνεται όλο και πιο χαοτικός.

Ο τίτλος «We Will Always Be the Way We Were» μοιάζει να λέει ότι, όσο κι αν αλλάζουμε μεγαλώνοντας, κάτι ουσιαστικό μέσα μας παραμένει ίδιο. Ποιο κομμάτι του έφηβου εαυτού σας αναγνωρίζετε ακόμη στον σημερινό Jack;

Το άλμπουμ γεννήθηκε από τη συνειδητοποίηση ότι έχω φτάσει σε μια ηλικία όπου αρχίζεις να κοιτάς πίσω και να κάνεις έναν απολογισμό, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι έχεις ακόμη πολύ δρόμο μπροστά σου. Κάπου εκεί κατάλαβα ότι, στην ουσία, παραμένουμε οι ίδιοι. Πλέον δεν θέλω να βλέπω τα νεανικά μου χρόνια μόνο με νοσταλγία. Θέλω να ξαναβρώ εκείνη την πείνα, την ενέργεια και τον ενθουσιασμό που είχα τότε και να τα φέρω ξανά στη ζωή μου, απέναντι σε ό,τι έρχεται στον δρόμο μου.

Έχετε πει ότι αυτό είναι το άλμπουμ που πάντα θέλατε να κάνετε, αλλά παλιότερα δεν είχατε το θάρρος. Τι ήταν αυτό που φοβόσασταν τότε και σήμερα δεν σας τρομάζει πια;

Δεν θα έλεγα ότι είχε να κάνει με φόβο. Περισσότερο έχει να κάνει με το ότι σήμερα καταλαβαίνω πολύ καλύτερα ποιος είμαι και, τελικά, το αποδέχομαι. Αυτό σου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας και άνεσης, γιατί μπορείς να είσαι όσο πιο αληθινός γίνεται απέναντι στον εαυτό σου. Και όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο έχοντας ήδη ζήσει και αποκτήσει εμπειρίες, είναι πραγματικά απελευθερωτικό. Νομίζω ότι αυτό πέρασε και στον τρόπο με τον οποίο γράψαμε και ηχογραφήσαμε τα τραγούδια.

Έπειτα από δύο δεκαετίες μουσικής, εννέα άλμπουμ, πολλές συνεργασίες και τη δημιουργία της δικής σας οικογένειας, αισθάνεστε ότι γνωρίζετε καλύτερα τον εαυτό σας ή ότι έχετε μάθει να αποδέχεστε πως πάντα θα υπάρχουν πλευρές σας που συνεχίζετε να ανακαλύπτετε;

Όπως είπα και πριν, νομίζω ότι ισχύουν και τα δύο. Το σημαντικό είναι ότι κάποια στιγμή όλα αυτά αρχίζουν να συνδέονται μεταξύ τους και μαθαίνεις να τα αξιοποιείς, χωρίς να φοβάσαι όσα ακόμη δεν γνωρίζεις για τον εαυτό σου. Πάντα θα ανακαλύπτουμε καινούργια πράγματα για το ποιοι είμαστε. Όταν, όμως, αρχίζεις να νιώθεις άνετα με αυτή τη διαδικασία, τότε ξεκινά και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι.

Όσο μεγαλώνει μια καριέρα, μεγαλώνουν μαζί της οι προσδοκίες και η πίεση της μουσικής βιομηχανίας. Την ίδια στιγμή, ζούμε στην εποχή των playlists, του shuffle και των αλγορίθμων. Υπάρχει ο κίνδυνος ένας καλλιτέχνης να αρχίσει να σκέφτεται περισσότερο τι «θα λειτουργήσει» ή τι «θα πουλήσει» παρά τι πραγματικά θέλει να πει; Έχετε νιώσει ποτέ και εσείς αυτή την πίεση;

Θα έλεγα ψέματα αν έλεγα πως δεν την έχω νιώσει. Σήμερα, όμως, βρίσκομαι σε μια πολύ τυχερή θέση. Μέσα από την εμπειρία και από πολλά, πάρα πολλά λάθη, κατάφερα να χτίσω κάτι που δεν εξαρτάται από τις playlists, το shuffle ή τους αλγορίθμους. Έχω την τύχη να έχω δίπλα μου ένα υπέροχο κοινό, που στηρίζει εμένα και τη μουσική μου σε κάθε αλλαγή και σε κάθε νέα κατεύθυνση. Ελπίζω κάθε νέο άλμπουμ ή κάθε νέα δημιουργία να τους αφήνει κάτι προσωπικό και ουσιαστικό. Γι’ αυτό προσπαθώ να προσεγγίζω καθετί όσο πιο ειλικρινά και αυθόρμητα μπορώ. Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι τι μπορεί να «δουλέψει». Προτιμώ να σκέφτομαι σε τι ξεχωριστό μπορεί να εξελιχθεί κάτι.

Στο «The One» επιστρέφετε στη δεκαετία του ’90, σε μια εποχή όπου οι σχέσεις ήταν ίσως πιο αυθόρμητες και η επικοινωνία πολύ διαφορετική, πριν από τα smartphones, τα dating apps και τα social media. Σήμερα έχουμε περισσότερους τρόπους από ποτέ να γνωρίσουμε κάποιον. Πιστεύετε ότι, παρ’ όλα αυτά, έχει γίνει πιο δύσκολο να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά και να χτίσουμε πραγματικές σχέσεις;

Αρκεί να πας σε μια συναυλία για να δεις πόσο ζωντανή παραμένει η ανθρώπινη επαφή. Το να επικοινωνούμε και να μοιραζόμαστε πράγματα χωρίς τη μεσολάβηση της τεχνολογίας εξακολουθεί να είναι πολύ εύκολο. Απλώς χρειάζεται να θυμόμαστε ν' αφήνουμε για λίγο τα κινητά μας, να χορεύουμε ή να τραγουδάμε δυνατά, αντί να τραβάμε βίντεο τους άλλους που το κάνουν. Είναι πολύ καλύτερο να συμμετέχεις σε μια στιγμή παρά απλώς να την παρακολουθείς.

Έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο γράφετε για τον έρωτα σήμερα, ως σύζυγος και πατέρας, σε σχέση με τα τραγούδια που γράφατε όταν ήσασταν 20 ετών;

Προσπαθώ πολύ να αγαπώ με τον ίδιο τρόπο που αγαπούσα πάντα. Αυτό είναι και ένα σημαντικό κομμάτι αυτού του άλμπουμ. Να κρατάς ζωντανή εκείνη την αθώα, καθαρή και απλή μορφή αγάπης.

Στο τέλος μιας γεμάτης ημέρας, τι είναι αυτό που σας κάνει να σκεφτείτε: «Ναι, σήμερα ήταν μια καλή μέρα»;

Το να έχω πετύχει κάτι. Ακόμη κι αν είναι κάτι μικρό, το να καταφέρνεις αυτό που είχες βάλει στόχο από το πρωί είναι πολύ σημαντικό. Μπορεί να είναι ακόμη και μια πραγματικά καλή συζήτηση. Αρκεί να νιώθεις ότι κάτι όμορφο ή ουσιαστικό συνέβη μέσα στη μέρα.