Η «νίκη» της Μέι

Και υποστήριξε, κάπως ιδιόρρυθµα, το Brexit, δηλαδή την τελευταία προσπάθεια των Μεγαλοβρετανών να επιστρέψουν σε περασµένα µεγαλεία, κατά τη γνώµη τους. Η µουρµούρα για την Ευρώπη ήταν πάγια πολιτική της νήσου και πριν από την ΕΟΚ και την ΕΕ, αλλά τα ποσά που κατάφερε να µαζέψει από την Ενωση δεν πήγαν στράφι. Ενα σωρό επενδύσεις ξέρω που µεταµόρφωσαν µεγάλα τµήµατα της χώρας αθόρυβα και επικερδώς.

Ακόµη και αν το «πάρε δώσε» του σχετικού ισοζυγίου δεν ήταν ενεργητικό υπέρ της χώρας, οι Βρετανοί κατάφεραν να συνεχίσουν να ασκούν επιρροή σε όποια κοινοπολιτεία τους ενδιέφερε, ενώ ο στρατός τους στήριζε τις «ειρηνευτικές» πρωτοβουλίες της συµµαχίας.

Το Brexit στοίχειωσε τον πληθυσµό, αλλά λογάριαζαν σε προέδρους τύπου Οµπάµα, και όχι σε Τραµπ. Θα τους άρεσε να παίξουν τον γνωστό αγγλοσαξονικό ρόλο, όπως πάντα, χρησιµεύοντας σαν δαγκάνα των Ηνωµένων Πολιτειών στον ευρωπαϊκό Βορρά. Αλλά δεν τους έκατσε. Η Ευρώπη, από την άλλη, αντιµετωπίζοντας ελαφρώς µπατιρισµένους εταίρους, δεν ήταν πρόθυµη να δει τη νήσο ως ισότιµη σύµµαχο της ηπείρου της. Και οι όροι αποχώρησης ήταν σκληροί. Και η σκληρότητα είναι ένα από τα λίγα «εργαλεία» της Ευρώπης στις αταξίες ή στα µουτρώµατα των εταίρων.

Πρόταση µοµφής η Μέι δεν πρόκειται να αντιµετωπίσει για έναν χρόνο. Εταξε πως δεν θα θελήσει άλλη θητεία και πως θα διαπραγµατευτεί και πάλι µε τους σκληρούς τέως συνεταίρους. Στο βάθος απειλεί µε δηµοψήφισµα, από αυτά µε τις αδιεξοδες ερωτήσεις. Χλωµό το βρίσκω. Επειδή δεν είναι Θάτσερ µήτε κατά το δαχτυλάκι της. ∆ιότι οι µεγάλοι ηγέτες της νήσου έπειθαν πρώτα τους Βρετανούς και µετά ήταν ανίκητοι. ∆εν το έριχναν στην κουβέντα, µήτε στήριζαν «τραλαλί, τραλαλό» συγκυριακά στελέχη. Στοιχειώδες, Γουότσον. Αυτά τα εξασκούν Ευρωπαίοι συνήθως ηγέτες µαθηµένοι στη φθορά των συζητητών τους, και όποιον πάρει ο χάρος. Θα το ζήσουµε και αυτό το έργο. Αλλά δεν θα είναι θρίλερ.