Ελεύθερη βούληση και άλλες ιστορίες

Με εντυπωσίασε η πρόσφατη φημολογία για την τιμολόγηση και τον χορό των νομισμάτων πέριξ της επικείμενης συνεδρίασης της Βουλής των Σκοπίων για να αποφασίσουν αν θα αποδεχτούν τη Συμφωνία των Πρεσπών ή αν θα καταφύγουν σε εκλογές. Η δημόσια αντίδραση σε αυτές τις φήμες είναι η πιο χοντρόπετση απάθεια που συναντώ. Στην πιο αισιόδοξη περίπτωση, οι αναγνώστες σπάζουν πλάκα ή διαφωνούν στο ύψος της δωροληψίας. Μήτε μια αναφορά στην ιδιοτυπία του φαινομένου ή σε μια στοιχειώδη ηθική κατάκριση. Το «νέο» κυκλοφορεί χωρίς διύλιση, χωρίς να ξεσκονίζεται. Εδώ δεν έχουμε μια πεπατημένη. Τέτοιες φήμες κυκλοφορούν ακατάπαυστα, ή υπονοούνται με θράσος ή βεβαιότητα. Ενα Κοινοβούλιο υποτίθεται πως μετράει τις κινήσεις του και στέκεται δίβουλο όταν η διάδοση επιμένει. Εδώ οι γείτονες παίζουν με την ύπαρξή τους! Θαρρείς και προκαλούν τον φυσικό τους δικαστή. Δεν έχω ιδέα αν θα αποδειχτούν αληθινές οι φήμες ή θα πέσει βαρύ το σύννεφο επάνω τους. Αλλά εδώ ακούμε για χορούς εκατομμυρίων και τα σχόλια δεν είναι επικριτικά! Φυσικά, θυμήθηκα την παλιά υπόθεση του 1965, όταν ξέφτιζε η αριθμητική υπεροχή της τότε Ενωσης Κέντρου, για να υπάρξει κάποια κυβέρνηση απ οδεκτή από το Στέμμα. Αλλά οι αποδείξεις δεν ήταν ποτέ κρυστάλλινες, όλοι έμειναν με τη βεβαιότητα πως κάτι έτρεξε και δεν υπήρξαν δίκες, μήτε αγωγές, μήτε μάτωσε μύτη, εκτός από το αίμα του Σωτήρη Πέτρουλα και άλλων διαδηλωτών. Η ομίχλη σκέπασε μια ολόκληρη κοινωνία και αυτοί που ακούστηκαν ως πρωταίτιοι ή ως αποδέκτες συνέχισαν, επίσης απαθώς, τον βίο τους. Και τώρα τα ίδια θα έχουμε; Αρκεί να λέμε πως η διπλωματική οδός έχει και τα έξοδά της, και να ακολουθεί βουβαμάρα; Αραγε πόσες χώρες έχουν μπλεχτεί σε τέτοιες πλεκτάνες; Τι νόημα έχει να ιδρύονται υπηρεσίες για τα μάτια και όλα να παγώνουν στη σιωπή; Τελικά, ευαίσθητα δεδομένα αφήνονται έκθετα στην πάχνη του καιρού και λυπάμαι βαθύτατα γι’ αυτό.