Η αύρα των Φινλανδών και η κόπωση των διεθνών

Καλός παίκτης της Φινλανδίας παίζει σε αγγλικό κλαμπ β’ κατηγορίας, ο Πούκι στη Νόριτς. Ο καλός παίκτης της Ελλάδας, ο Παπασταθόπουλος, αγωνίζεται στην Αρσεναλ. Ο καλός παίκτης που έχει η Φινλανδία στο ιταλικό πρωτάθλημα, κι εκείνος παίζει στη β’ κατηγορία, ο Βέιζενεν στην Κροτόνε. Ο καλός παίκτης που έχει η Ελλάδα στο ιταλικό πρωτάθλημα, ο Μανωλάς, αγωνίζεται στη Ρόμα. Η Φινλανδία όμως σίγουρα έχει αυτό που είναι αμφίβολο (στην καλύτερη περίπτωση, εκκρεμεί να το αποδείξουν οι διεθνείς) εάν το έχει η Ελλάδα: Αύρα και πνεύμα. Την αύρα την έχτισαν τα τρία διαδοχικά 1-0 στα ματς της Λίγκας των Εθνών. Με γκολ του Πούκι, του Πούκι… και του Πούκι. Το πνεύμα το πυρακτώνει η ιδέα, ένα έθνος που ουδέποτε έχει πάρει μέρος σε Παγκόσμιο Κύπελλο ή Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, για μία φορά στα χρονικά κάτι να καταφέρει. Για τους Φινλανδούς αυτά τα παιχνίδια, τα παιχνίδια της νεοσύστατης Λίγκας, είναι τα παιχνίδια της ζωής τους. Η ευκαιρία της ζωής τους. Να φτάσουν εκεί όπου δεν έφτασαν ούτε όταν μεσουρανούσε ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της χώρας, ο Λίτμανεν. Η ποιότητα είναι θεωρία. Οπως πολύ καλά μας δόθηκε η δυνατότητα να μάθουμε στα καλά χρόνια της Εθνικής, στην πράξη τη διαφορά στο χορτάρι την πετυχαίνουν όσοι προσέρχονται έτοιμοι να χύσουν ιδρώτα, αίμα, δάκρυ. Η Φινλανδία απόψε στο Στάδιο Ράτινα του Τάμπερε, εμπνευσμένη, θα το κάνει. Η Ελλάδα μένει να φανεί τι θα κάνει. Θα χρησίμευε να είναι τουλάχιστον υποψιασμένη γι’ αυτό. Οτι μπαίνει σε πεδίο μάχης, όχι σε πισίνα κρουαζιερόπλοιου. Στη Βουδαπέστη έναν μήνα πίσω, δεν ήταν. Υποψιασμένη. Την πάτησε. Δεν τους αρέσει η πίεση Γενικώς, δεν αρέσει στους Ελληνες διεθνείς να νιώθουν την αντίπαλη πίεση κατάσαρκα. Τους είναι ποδοσφαιρικά στενόχωρο. Με την κυριολεκτική έννοια, του στενού χώρου. Οι Ούγγροι, ο Ιταλός προπονητής τους, και εκεί τον Σεπτέμβριο και την Παρασκευή στην Αθήνα, μας μυρίστηκαν. Το πήγαν όπου αντιλαμβάνονταν πως θα μας εκνεύριζαν. Σε τέτοιες καταστάσεις παιχνιδιού, οι παίκτες της ελληνικής ομάδας έχουν την τάση να περιμένουν ένα εύκολο σφύριγμα ή μία γρήγορη κίτρινη κάρτα εις βάρος των άλλων. Οποτε δεν έρχεται, αποσυντονίζονται. Τα κακά νέα είναι ότι και σήμερα η Εθνική έχει να κάνει με στενούς κορσέδες που θα της αλλάξουν τον αδόξαστο. Πρακτικά, η Φινλανδία είναι μία κόπια της επίμονα ενοχλητικής Ισλανδίας που είδαμε στο EURO 2016 και στο Μουντιάλ 2018. Παλαιό, βρετανικό 4-4-2 «κι άγιος ο Θεός», πολύ τρέξιμο, πολύ κυνήγι για τη δεύτερη μπάλα, πολύ ξύλο. Ποδοσφαιρικό, εννοώ, ξύλο. Τα ακόμη χειρότερα νέα είναι ότι σημαντικοί Ελληνες διεθνείς δείχνουν να «είναι κομμάτια» απ’ τον μεγάλο αριθμό ταξιδιών και αγώνων υψηλής έντασης εδώ και δυόμισι μήνες. Με όσα περιθώρια η λίστα των τραυματιών επιτρέπει, ιδίως στη μεσοεπιθετική γραμμή το rotation (με Χριστοδουλόπουλο, με Φετφατζίδη, με Καρέλη, με ό,τι υπάρχει τέλος πάντων διαθέσιμο) είναι ο μονόδρομος του Σκίμπε. Και μια προσευχή στην Παναγιά, μην έχουμε τίποτε άλλα από αύριο. Το Τάμπερε και ο Ελληνας «ήρωας» Το Τάμπερε, περίπου δύο ώρες μακριά από το Ελσίνκι, είναι η μητρόπολη του φινλανδικού χόκεϊ (στον πάγο, εννοείται). Από ποδόσφαιρο, το μέρος δεν έχει ιστορίες να διηγηθεί. Εχουμε όμως εμείς, τη μία και μοναδική ιστορία μας εδώ. Για τους Πανιώνιους ιδίως, το Τάμπερε είναι ένας τόπος προσκυνήματος. Στην αιώνια αίγλη του Νίκου Πεντζαρόπουλου, του τερματοφύλακα που καταγράφηκε στη συλλογική συνείδηση κι έπειτα στην ιστορική μνήμη ως «ο ήρωας του Τάμπερε». Ιούλιος 1952, αγώνας για το τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων, Δανία-Ελλάδα, εποχή που στην Εθνική έπαιζαν μορφές όπως ο Μπέμπης, ο Ρωσίδης, ο Λινοξυλάκης, ο Δαρίβας. Η ομάδα ηττήθηκε 2-1, ο Πεντζαρόπουλος ήταν εκεί και τότε κέρδισε τη μεταγραφή του στην Ιντερ, πράγμα τόσο αδιανόητο… που ο Πανιώνιος δεν το επέτρεψε να συμβεί, ποτέ! Ο Πεντζαρόπουλος έφυγε από τη ζωή, λίγο προτού ο Πανιώνιος κατακτήσει το πρώτο του Κύπελλο Ελλάδος το 1979. Σήμερα, η αίθουσα Τύπου στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης φέρει το όνομά του.