Χριστούγεννα: Ώρα για εσωτερική εκεχειρία

Οµολογώ πως κάπως δυσκολεύοµαι να παρακολουθώ παράλληλα τα φλέγοντα πολιτικά µας, που έχουν πυρπολήσει την κοινή γνώµη µήνες πολλούς πριν να σκάσει εκλογικό γεγονός, και την καταναλωτική ευωχία των Χριστουγέννων, που µοιάζει όλο και περισσότερο µε τη χρυσόσκονη στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και πολύ λιγότερο µε έθιµο κατάνυξης. Αυτό εξηγείται όχι θρησκευτικώς ή λαογραφικώς, αλλά µε την προσµονή των ολίγων µισθωτών που περιµένουν δώρο, ή µε τους εµπορικούς οίκους που βλέπουν την περίσταση ως ευκαιρία να χρυσώσουν τις αναδουλειές άλλων µηνών. Αυτήν την τάση για δηµόσια φιλανθρωπία (που έπρεπε η αλληλεγγύη και η φιλαλληλία να κυριαρχούν κάθε µέρα και κάθε ώρα της χρονιάς), ταυτισµένη µε ψευδαίσθηση πολυτέλειας, τη βρίσκω αχρείαστη και για το ονόρε περισσότερο. ∆ιότι η φτώχεια και η απελπισία δεν καλύπτονται από ένα εορταστικό γεύµα ή τις εµπορικές προσφορές, ωστόσο µοιάζουν µια χαρά ντύσιµο των κοινωνικών µας προβληµάτων. Ενα παράδειγµα, αναπάντεχα, από την ιστορική επιστήµη: Οταν µπούκαραν οι ναζήδες στις ρωσικές πεδιάδες, στόχευαν σε αστραπιαία εκστρατεία. Αλλά γρήγορα βρέθηκαν µπροστά σε ένα βαρύ εµπόδιο: τις µετακινήσεις. Τα βυτιοφόρα της εποχής, που µετέφεραν καύσιµα στην πρώτη γραµµή, ξόδευαν το φορτίο τους για να φτάσουν στο µέτωπο, και οι πολεµικές τους µηχανές παρέµεναν συχνά µε στεγνά τα ντεπόζιτα. Το πολεµικό αυτό επεισόδιο διδάσκει πως οι προθέσεις και οι σχεδιασµοί είναι µερικές φορές αναποτελεσµατικοί. Ετσι κι εµείς. Πολύ λίγοι κοιτάζουν στο διπλανό σπίτι, τον γείτονα που υποφέρει, και περισσότερο φροντίζουν να λάβουν µέρος σε µια δηµόσια τελετή φιλανθρωπίας, να δουν ένα θέαµα, να δώσουν την προσφορά τους σε ένα δίκτυο που φροντίζει τη διανοµή αγαθών. Παράλληλα, στα σπίτια µας µπαίνουν, µαζί µε τις διαφηµίσεις και τα σχετικά εορταστικά, η καταιγίδα από δηλώσεις γειτόνων πέρα από τα σύνορα, το Brexit και η Συρία, που µάλλον θα αφεθεί χωρίς αµερικανική παρέµβαση, οι εξοπλισµοί και οι απειλές, αλλά και οι αγορές της ∆ύσης που είναι γεµάτες χριστουγεννιάτικο κόσµο. Ενα ένα τα ζητήµατα, πολίτες. Χρειαζόµαστε µιαν εσωτερική εκεχειρία