Οι στίχοι και ο «ποιητής»

Για τη σημειολογία, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που αναλαμβάνει ταυτόχρονα και καθήκοντα υπουργού Εξωτερικών. Ηταν -ειρωνεία της Ιστορίας- το «Μακεδονικό» το θέμα που οδήγησε το 1992 τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στην απόφαση να αποπέμψει από την κυβέρνησή του τον Αντώνη Σαμαρά. Το χαρτοφυλάκιο πέρασε στον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό, ο οποίος το διατήρησε μέχρι τον Αύγουστο του 1993, οπότε και το παρέδωσε στον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου. Εν προκειμένω, το «Μακεδονικό» είναι η αφορμή της παραίτησης του Νίκου Κοτζιά. Ο καβγάς στο Υπουργικό δεν έγινε για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τα βαθύτερα αίτια της αποχώρησης βρίσκονται πρώτιστα στη διάστασή του με τον υπουργό Αμυνας και στα όσα εκείνος υπονόησε θίγοντας την ακεραιότητα Κοτζιά. Για να μην ξεχνιόμαστε, διπλά καθήκοντα πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών άσκησε για ένα φεγγάρι και ο Γιώργος Παπανδρέου. Οταν το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην εξουσία τον Οκτώβριο του 2009, ο ΓΑΠ ορκίστηκε συγχρόνως και υπουργός Εξωτερικών. Οχι για να απολαύσει τους κόκκινους τάπητες και τις μαρμάρινες σκάλες. Αλλά για να αξιοποιήσει σε πρώτη φάση το know how από την προϋπηρεσία του στην κυβέρνηση Σημίτη. Ειρωνεία; Την περίοδο της άνθησης των λεγόμενων «κηπουρών», ο Παπανδρέου ανέθεσε το Εξωτερικών στον στενό του συνεργάτη Δημήτρη Δρούτσα, προκαλώντας την έκρηξη Κοτζιά. Και εκ των πραγμάτων την απομάκρυνσή του από τον στενό παπανδρεϊκό κύκλο. Ο Κοτζιάς τα βρόντηξε διαμαρτυρόμενος γιατί ο ΓΑΠ σκέφτηκε να του προτείνει καθήκοντα υφυπουργού των Εξωτερικών υπό τον Δρούτσα... Η αποχώρηση του Κοτζιά είναι μία άλλη ιστορία. Ο Νίκος Κοτζιάς άφησε το αποτύπωμά του και το ψάθινο καπέλο του στη Συμφωνία των Πρεσπών, όμως απέσυρε τη σφραγίδα του από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Ο Τσίπρας δεν είχε πολλές επιλογές. Οταν εξουσιοδότησε τον Τζανακόπουλο να δηλώσει δημοσίως πως όποιος δυσφορεί μπορεί να κατέβει από το τρένο, ήξερε -έχοντας ζήσει και τον εκρηκτικό χαρακτήρα του υπουργού- ότι μπορεί να επέλθει η ρήξη. Οι ηγεσίες οφείλουν να παίρνουν τα ρίσκα τους. Ο Τσίπρας προτίμησε να αποχωριστεί τον υπουργό του παρά να αφήσει μία πολιτική γάγγραινα που διαπέρασε τον άξονα Πεντάγωνο-Βασιλίσσης Σοφίας να προκαλεί σήψη στην κυβέρνησή του. Ο Κοτζιάς αποχαιρέτησε ακαριαία, αναφέροντας στίχους των Διονύση Σαββόπουλου και Ντίνου Χριστιανόπουλου. Το ερώτημα που γεννάται ωστόσο είναι: Τι θέλει να πει ο «ποιητής»;