Η οθόνη μου κι εγώ!

Θυμάμαι ότι η πλειοψηφία των εκθέσεων των συμμαθητών μου στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, ξεκινούσαν με την πρόταση «Όπως όλοι ξέρουν…». Λοιπόν, αυτή φράση είναι ιδανική για να ξεκινήσω το παρόν χρονογράφημα.

Όπως όλοι ξέρουν λοιπόν, οι συγκυρίες (Τεχνολογία + Πανδημία) μας έχουν καταστήσει σκλάβους της οθόνης ή καλύτερα των οθονών. Η καθημερινότητά μας ξεκινά με την οθόνη του κινητού και συνήθως τελειώνει πάλι με μια οθόνη είτε του κινητού, είτε του laptop, είτε της τηλεόρασης, αναλόγως φυσικά με την ηλικία καθενός.

Μια οθόνη λοιπόν, μέσω της οποίας δουλεύουμε, επικοινωνούμε, ψυχαγωγούμαστε και αγοράζουμε, ολοένα και περισσότερο. Φοβάμαι πολλές φορές να υπολογίσω τον καθημερινό χρόνο που δαπανώ μπροστά στις προαναφερθείσες οθόνες.

Παράλληλα όμως, είμαι ευγνώμων που ζω σε μια εποχή που δύναμαι να εργασθώ σχετικά εύκολα, παραγωγικά και ταχύτατα μέσω της οθόνης. Σκέφτομαι πόσο δύσκολη θα ήταν η επαγγελματική καθημερινότητα, την ζοφερή αυτή περίοδο, αν έπρεπε να βασιστώ στα προ Διαδικτύου μέσα επικοινωνίας.

Οφείλω όμως, να ομολογήσω έναν ολοένα αυξανόμενο φόβο μου, όσον αφορά την πολυπόθητη μετά-Covid εποχή: θα επανέλθουμε στο status quo ante ή θα παραμείνουμε σκλάβοι της οθόνης; Πόσο πιθανό είναι οι ραγδαίες αλλαγές που επήλθαν, να παγιωθούν και η Ανθρωπότητα να μην κοιτάξει πίσω;

Σε αυτή την προοπτική, τα λόγια του Ζορμπά, από το ομώνυμο έργο του Καζαντζάκη, εκφράζουν απόλυτα τα συναισθήματά μου: «Όχι, δε μου αρέσει καθόλου! Δεν είμαι λεύτερος; Δεν υπογράφω!»