Στις 28 ενωµένοι…

Αναπαράγοντας για παράδειγµα αυτή την περίφηµη δήλωση του αείµνηστου Μάνου Χατζιδάκι, µια δήλωση µόλις 76 δευτερολέπτων, που λιτά αλλά και τόσο εναργώς περιγράφει αυτό που είµαστε, αυτό που συνέβη. Στη διαδροµή (όσοι δεν τη γνωρίζετε, αναζητήστε τη στο ∆ιαδίκτυο). Χωρίς αυτό, δίχως την εθνική µας αυτογνωσία, ο δρόµος και η θέση µας στον σύγχρονο και πολύπλοκο κόσµο που ζούµε γοργά µπορεί να εξελιχθούν σε µια περιδίνηση προς το άγνωστο. Βλέπετε, συνηθίζουµε κάθε χρόνο να συνδέουµε την επέτειο µε την επικαιρότητα (εσωτερική ή ευρωπαϊκή-διεθνή), κάνοντας έτσι το καθήκον µας, περνώντας -πώς το λέγαµε παλαιότερα- από το µερικό στο συνολικό. ∆εν αρκεί πια! Οι αντίρροπες δυνάµεις που βυσσοδοµούν πάνω στο σώµα της ευρωπαϊκής ηπείρου δεν επιτρέπουν τη συνέχιση και την αναπαραγωγή των εθνικών µας µύθων. Και όχι για τη δικαίωση της µίας ή της άλλης αντίληψης για την ιστορία… Πέρα από ιδεολογίες και πολιτικές επιλογές, κοµµατικές αντιπαραθέσεις, σχέδια, η αλήθεια απέναντι σ’ αυτό το «οµόθυµο κλίµα εθνικής ενότητας» είναι ότι αυτό βρίσκεται µόνο στους «µπούσουλες» των κειµενογράφων των πολιτικών µας. Ενότητα στο ελληνικό έθνος ούτε τότε υπήρξε και προφανώς ούτε τώρα υπάρχει. Είναι αναγκαίος όρος για το µέλλον; Ειλικρινά δεν το γνωρίζω. Είναι όµως περισσότερο αναγκαίο να γνωρίζουµε καλά τι είµαστε, τι θέλουµε και πώς να το πετύχουµε. Με συγκρούσεις ή συγκλίσεις, απορρίψεις και ανατροπές, µε πλειοψηφίες και µειοψηφίες, αλλά να ξέρουµε. Η δήθεν και γενική θεωρία της εθνικής ενότητας, που ορισµένοι παρουσιάζουν και ως πολιτική πρόταση, βάζει κάτω από το χαλί το πραγµατικό πρόβληµα. Οι Ελληνες και η Ελλάδα του σήµερα. Θα συνεχίσουµε να ζούµε στον φαντασιακό κόσµο της «κυνηγηµένης, περίκλειστης εθνικής ιδιαιτερότητας» ή θα περάσουµε τον κόσµο του πραγµατικού… Ωριµάσαµε πια!