Ο φόβος της ακροδεξιάς

H απόφαση της Ανγκελα Μέρκελ να µην είναι εκ νέου υποψήφια για την προεδρία του κόµµατος των Χριστιανοδηµοκρατών στο συνέδριο του ∆εκεµβρίου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, µετά τις απανωτές απώλειες του CDU στις περιφερειακές εκλογές. Πιεσµένη από τις συνεχείς αποτυχίες, η «σιδηρά» καγκελάριος θέλησε να ανοίξει την κούρσα της διαδοχής, θεωρώντας ότι έτσι θα διασφαλίσει την ηρεµία στην κυβέρνηση έως τη λήξη της θητείας της. Ωστόσο, θα πρόκειται για µια ηρεµία... διαλυτική: Οι πάντες θα γνωρίζουν πολύ σύντοµα τον διάδοχό της, ενώ οι ευρωεκλογές πλησιάζουν µέρα µε τη µέρα. Η χαλαρή ψήφος της ευρωκάλπης ενδέχεται αυτήν τη φορά να γεννήσει τέρατα – µε τα οποία δύσκολα θα αναµετρηθεί η κυρία Μέρκελ. Η αλήθεια είναι ότι µε την απόφασή της η καγκελάριος κάνει τα πράγµατα ακόµα πιο δύσκολα για τη διακυβέρνηση στη Γερµανία – και, κατ’ επέκταση, σε όλη την Ευρώπη. Εχοντας επιβάλει µια λιτότητα -πολλών ταχυτήτων, πράγµατι, αλλά πάντως λιτότητα- παντού, τα κατεστηµένα κόµµατα φυλλορροούν και τη θέση τους εποφθαλµιούν σχήµατα της ακροδεξιάς, που χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων, µε έναν απλό στόχο: να τους οδηγήσουν έως την κάλπη – µιας και τα ποσοστά συµµετοχής στις εκλογές µειώνονται σχεδόν παντού. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η απόφαση της καγκελαρίου να παραµείνει στη θέση της φαντάζει ως µια κίνηση µεταβατικής φύσης – την οποία θα αναγκαστεί να αναθεωρήσει σε µερικούς µήνες. Και εκείνοι που θα αναµετρηθούν µε την ακροδεξιά ακόµη αναζητούνται.