Τέλος εποχής

Η Μέρκελ δεν στέκεται καλά στα πόδια της εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο. Από τότε που δεν ευδοκίµησε το περίφηµο σχέδιο «Τζαµάικα» και υποχρεώθηκε σε απίστευτους συµβιβασµούς για να συγκολλήσει Σοσιαλδηµοκράτες και Χριστιανοκοινωνιστές σε έναν κυβερνητικό συνασπισµό. Η απόφαση της Ανγκελα να µη διεκδικήσει την αρχηγία στο συνέδριο του CDU φαίνεται πως είναι η αρχή του τέλους για τη Γερµανίδα καγκελάριο. Η διαρχία δεν λειτούργησε ποτέ ως σύστηµα, είτε σε κόµµατα, είτε σε κυβερνήσεις, είτε σε κράτη. Είναι και ο κυρίαρχος λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση δείχνει πως υποχωρεί στην αρχική πρότασή της για εκλογή του Προέδρου της ∆ηµοκρατίας από το εκλογικό σώµα, τον λαό. Το έχουµε δει και στο πρόσφατο παρελθόν στη χώρα µας. Οταν ο Γιώργος Παπανδρέου παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία τον Νοέµβριο του 2011, ένας ένας οι κορυφαίοι του ΠΑΣΟΚ άρχισαν -άλλοι πιο διακριτικά και άλλοι πιο επιτακτικά- να τον πιέζουν να αποχωρήσει και από την ηγεσία του κόµµατος. Ο ΓΑΠ αρχικώς αντιστάθηκε, όµως η αλλαγή προέδρου έγινε µέσα σε τέσσερις µήνες. Ούτε στις εκλογές του Μαΐου του 2012 δεν τον άφησαν να πάει οι εσωκοµµατικοί του αντίπαλοι, αν και γνώριζαν ότι θα µπορούσαν να του «χρεώσουν» την κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ. Και ο σηµερινός πρωθυπουργός έχει δυσάρεστη εµπειρία από τις πρακτικές ενός συστήµατος διαρχίας. Ο Αλέκος Αλαβάνος τού άνοιξε τον δρόµο για την ηγεσία του Συνασπισµού, διατηρώντας για τον εαυτό του -εκ των πραγµάτων- τον τίτλο του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Οµάδας. Μετά τον αρχικό ενθουσιασµό που έδωσε για ένα φεγγάρι στον ΣΥΝ ένα δηµοσκοπικό 18%, εµφανίστηκαν τα πρώτα σύννεφα. Αλλα έλεγε ο Τσίπρας στους δρόµους και άλλα έκανε ο Αλαβάνος στη Βουλή, ακυρώνοντας τον πρόεδρο του κόµµατος. Η κατάσταση οδήγησε σε διχασµό και, τελικώς, στην αποχώρηση Αλαβάνου, µολονότι είχε το πλεονέκτηµα στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ. Η πολιτική κρύβει εκπλήξεις. Και στην Αθήνα και στο Βερολίνο και παντού. Και όσοι την υπηρετούν οφείλουν να είναι προετοιµασµένοι για τολµηρές αποφάσεις – ενίοτε και εξόδου. Η αντίδραση της Μέρκελ ενδεχοµένως να έχει παρενέργειες και στο επίσης καταποντισµένο SPD των Σοσιαλδηµοκρατών, παρά τη διαφαινόµενη απροθυµία της ηγεσίας της Νάλες να εισπράξει τα µηνύµατα