Νόµος και τάξη

Με θέσεις ανοικτά νεοναζιστικές και απροκάλυπτη νοσταλγία της στρατιωτικής δικτατορίας της περιόδου 1964-85, ο Μπολσονάρο αποτελεί τοµή και ανατροπή στην ίδια την Ιστορία του αυταρχικού λαϊκισµού της Λατινικής Αµερικής. Η νίκη του φωτίζει την αδυναµία του Λούλα και της Ρούσεφ να δώσουν στη διάρκεια της θητείας τους το όραµα µιας δυναµικής, σταδιακής έστω, απάλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, µε αποτέλεσµα να µένει η βαριά σκιά της διαφθοράς και της διαπλοκής. Η νεοναζιστική ρητορική µηδενικής ανοχής του Μπολσονάρο βρίσκεται στους αντίποδες της ιδεολογικής και προγραµµατικής αµφισηµίας του περονισµού της Αργεντινής, του θεσµικού επαναστατικού κόµµατος του Μεξικού αλλά και της συµµαχίας για την αµερικανική επανάσταση που γεννήθηκε στο Περού. Επρόκειτο για κινήµατα και κόµµατα που στην πορεία τους κατέγραψαν στον έναν ή στον άλλο βαθµό οµοιότητες και αναφορές τόσο µε τον ιταλικό φασισµό όσο και την παράδοση του εργατικού κινήµατος της Ευρώπης µε πιο χαρακτηριστική περίπτωση τους περονιστές της Αριστεράς. Αν η Αριστερά και η ευρύτερη Κεντροαριστερά όταν αναλαµβάνουν τη διακυβέρνηση δεν µπορούν να επηρεάσουν την άγρια παγκοσµιοποίηση προς την κατεύθυνση έστω απάλυνσης των περιφερειακών αλλά και των εσωτερικών κοινωνικών αποκλίσεων και ανισοτήτων, τότε αργά ή γρήγορα παραµερίζονται από κινήµατα και προσωπικότητες που υπόσχονται νόµο και τάξη και αξιακή αναδίπλωση στην ταυτότητα, εθνική, θρησκευτική ή φυλετική. Εύλογα τίθεται το ερώτηµα αν η ακροδεξιά στροφή στη Βραζιλία θα αποτελέσει εξαίρεση ή θα προκαλέσει ένα ντόµινο ανάλογων ανατροπών στο σύνολο της Λατινικής Αµερικής. Από τη Βραζιλία µέχρι τις ΗΠΑ αλλά και τη Γηραιά Ηπειρο, υπό διαφορετικές και µη συγκρίσιµες συνθήκες, υπάρχει παρ’ όλα ταύτα ένας κοινός πα ρονοµαστής. Σενάρια αυταρχικής εκτροπής που λίγα χρόνια πριν θα ήταν πολιτική µυθοπλασία τείνουν να αποτελέσουν µια νέα κανονικότητα, χωρίς ορατό σήµερα αντίπαλον δέος.