Ανεμβολίαστος μηδείς εισίτω

Οι περίοδοι κρίσης απαιτούν δράσεις που ενδέχεται να απογοητεύσουν σημαντικό αριθμό πολιτών. Υπάρχουν φορές που για το συνολικό καλό, λαμβάνονται αποφάσεις που πληγώνουν το αίσθημα ελευθερίας και επιλογής.

Σε αντίστοιχες στιγμές, θα πρέπει να επικαλούμαστε την ακρογωνιαία υποχρέωση όλων των υπευθύνων, σκεπτόμενων πολιτών:

«Η ελευθερία του ενός, σταματά εκεί που θίγονται τα όρια της ελευθερίας των άλλων»

Στην προκείμενη κατάσταση, η ελευθερία ενός πολίτη να επιλέγει να μην εμβολιαστεί εναντίον του Κορονοιού, προσκρούει στο δικαίωμα των υπολοίπων να ζήσουν.

Στο δικαίωμα όσων έχουν εμβολιαστεί, να συνεχίσουν τη ζωή τους, χωρίς να απειλούνται από όσους, ανεξαρτήτως τους λόγους που επικαλούνται, αρνούνται να προφυλάξουν το σύνολο.

Ειλικρινά, ποιος φέρεται υπεύθυνα; Αυτός που ακολουθεί την επιστήμη και το καθήκον του απέναντι στο σύνολο; Ή ο αντιδραστικός που χωρίς να τεκμηριώνει την άρνησή του, καταδικάζει τους υπόλοιπους σε παράταση των δυσμενών συνθηκών της πανδημίας;

Φανταστείτε σε περίπτωση επιστράτευσης, όπου οι ικανοί να φέρουν όπλα οφείλουν να προστατεύσουν τους υπόλοιπους, να επικρατήσει διχόνοια, με μέρος των στρατεύσιμων να αρνούνται να πολεμήσουν, επικαλούμενοι συνομωσίες και κάθε λογής ανοησίες.

Με δεδομένη την υποχρέωση όλων μας να υπερασπιζόμαστε το κοινό καλό, όπως και στην περίπτωση της άμυνας της χώρας μας, η άρνηση εμβολιασμού, κατά την άποψή μου, αποτελεί προδοσία προς το κοινωνικό σύνολο.

Επειδή η πανδημία, δεν απέχει πολύ από πόλεμο, δεν υπάρχει δικαιολογία πια. Είναι επιτακτική πλέον ανάγκη ο υποχρεωτικός εμβολιασμός. Η επιβίωση είναι ύψιστη υποχρέωση όλων μας.