Αντίο, µεταρρύθµιση

Μια εβδοµάδα πιο πριν θα έχει εκλεγεί ο διάδοχος της Μέρκελ στην ηγεσία των Χριστιανοδηµοκρατών και προφανώς δεν θα έχει ούτε τη βούληση ούτε τη δυνατότητα να αναλάβει το κόστος περαιτέρω ευρωπαϊκών δεσµεύσεων. Αλλωστε, παρά την προσπάθεια αρθρογράφων και αναλυτών να µας πείσουν ότι η καγκελάριος υπήρξε πρόµαχος της εµβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η πραγµατικότητα είναι αµείλικτη. Το 2008, την επαύριον της έναρξης της παγκόσµιας χρηµατοπιστωτικής κρίσης, η Μέρκελ µαζί µε τους Σοσιαλδηµοκράτες Σταϊνµάγερ, τότε αντικαγκελάριο και υπουργό Εξωτερικών, και Στάινµπρουκ, υπουργό Οικονοµίας, απάντησαν µε ένα ηχηρό όχι στην πρωτοβουλία του τότε προέδρου της Γαλλίας Σαρκοζί για κοινή θωράκιση του χρηµατοπιστωτικού συστήµατος στην Ευρωζώνη. Στην απόφαση αυτήν της εθνικής περιχαράκωσης και εσωστρέφειας, µε άλλοθι την αντίθεση της κοινής γνώµης σε περαιτέρω εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε ευρωπαϊκούς θεσµούς, βρίσκονται και οι ρίζες της σηµερινής κρίσης που κλυδωνίζει το πολιτικό σύστηµα στη Γερµανία. Οταν ιδρύθηκε η Εναλλακτική, την άνοιξη του 2013, επρόκειτο για ένα µονοθεµατικό κόµµα που ήθελε την παραµονή στο σηµερινό status quo στην Ευρωζώνη, ήταν αντίθετο δηλαδή σε κάθε βήµα περαιτέρω εµβάθυνσης. Η Εναλλακτική χάραξε την κόκκινη γραµµή της αποτροπής αµοιβαιοποίησης του κινδύνου και της µεταφοράς πόρων στην Ευρωζώνη, µια επιλογή στο πλαίσιο µιας πανεθνικής συναίνεσης καθώς οι πρώτοι που τη χάραξαν δεν ήταν άλλοι από τους Χριστιανοδηµοκράτες και τους Σοσιαλδηµοκράτες. Η Μέρκελ, σταθερή στην παραπάνω κόκκινη γραµµή, υπήρξε µόνο σε επίπεδο επικοινωνιακής διαχείρισης πρόµαχος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αυτή η επικοινωνιακή ευελιξία, που βρίσκεται σε πλήρη αντίστιξη µε την ευρωπαϊκή αδράνεια του Βερολίνου, επιτρέπει στην καγκελάριο να αποχωρήσει ως η τελευταία Ευρωπαία...