«Ποιοτικός» χρόνος γονέων και παιδιών

Δεν έχει υπάρξει όρος που να μου προκαλεί τόσο εκνευρισμό, όσο ο όρος «Ποιοτικός» χρόνος, όσον αφορά στις σχέσεις γονέων και τέκνων.

Καταρχήν, υπαινίσσεται ο δημιουργός του εν λόγω όρου, ότι υπάρχει «Μη ποιοτικός» χρόνος; 

Πώς είναι δυνατόν, μόνο και μόνο η ασφάλεια που νιώθει ένα παιδί, όταν βρίσκεται στο σπίτι με τους γονείς του, να μην είναι «Ποιοτικός» χρόνος;

Μήπως υιοθετήθηκε ο συγκεκριμένος όρος για να καλύψει τις ενοχές των σύγχρονων γονέων, που λόγω αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων, ή κακίστων προσωπικών επιλογών (π.χ υπερβολική παραμονή στα κοινωνικά δίκτυα) δεν είναι όχι μόνο εν σώματι, αλλά κυρίως εν πνεύματι δίπλα στα παιδιά τους;

Ακούω περιστασιακά, δηλώσεις του τύπου:

«Χθες περάσαμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά, πήγαμε στο παγοδρόμιο και μετά στο σινεμά.»

«Ποιοτικός» χρόνος δηλαδή είναι μόνο ότι έχει σχέση με ψυχαγωγία; 

Διαφωνώ ριζικά. 

Ποιοτικός χρόνος είναι κάθε δευτερόλεπτο δίπλα στα παιδιά. 

Η απλή συζήτηση, η καθημερινή στιγμή και φυσικά, το πως συμπεριφερόμαστε στο σπίτι. 

Ανεξαρτήτως τι λέμε στα παιδιά, αυτό που μένει είναι το πως φερόμαστε, πως επικοινωνούμε, πως λειτουργούμε απέναντι στον έξω κόσμο.

Τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής αποκτώνται δια της παρατηρήσεως. Τα παιδιά δεν θα σταθούν στο αν πήγαν σινεμά ή διακοπές. Θα κρατήσουν εφ’ όρου ζωής, όσα παρατήρησαν στην καθημερινότητα της οικογενειακής εστίας.

Πόσο κρίμα είναι που εκλείπει η επικοινωνία στην σύγχρονη εποχή.

Πόσο κρίμα είναι που τα οικογενειακά τραπέζια έχουν αντικατασταθεί από την βουβαμάρα του διαδικτύου, του έτοιμου φαγητού, της αποξένωσης.

Ποιοτικός χρόνος είναι κάθε στιγμή της ζωής μας. 

Και είναι εγκληματικό που ολοένα και περισσότεροι δεν το συνειδητοποιούν.