Μια συνάντηση στην Αγκυρα

Υπάρχει έντονη η έννοια του «µουσαφίρη» που διαρρέει όλη την κοινωνία τους και απλώνεται από την εγκαρδιότητα των παζαριών της έως τη βαρύτατη προβολή τής επίδειξης πλούτου ή µεγαλοκαρδίας. Εχω προσωπική αντίληψη αυτού του στυλ, καθώς είτε ως αµέριµνος τουρίστας είτε για δουλειές έκανα πολλά ταξίδια σε διάφορες πόλεις της γείτονος.

Φυσικά, η ελληνική πλευρά σπανίως δεν γνωρίζει σε βάθος αυτήν τη συµπεριφορά, που είναι αρκετά διαδεδοµένη, εξάλλου, στην καθ’ ηµάς Ανατολή. Μπορεί η όξυνση των σχέσεων να βρίσκεται στο ζενίθ και οι όποιες διαπραγµατεύσεις να έχουν ένα σωρό δυσκολίες, αλλά οι γείτονες θα επιδείξουν αρχοντιά (όπως την αντιλαµβάνονται) και εύκολη οµοτράπεζη οικειότητα, ακόµα και αν το πράττουν για να κερδίσουν χρόνο ή να ετοιµάσουν άλλη µία διεκδίκηση.

Το παλάτι δεν το έχτισε ο Ερντογάν επειδή δεν µπορεί να ζήσει σε ένα διαµέρισµα, αλλά για να φέρει τον επισκέπτη στη «χώρα των συµβόλων». Και αυτό ήταν προφανές από τις τηλεοπτικές εικόνες που είδαµε. Επίσης, σε µια επανεκκίνηση επαφών και συνοµιλιών, που συνέβη όντως, οι δύο πλευρές, γνωρίζοντας τη συνταγή, ασκήθηκαν σε µια παράλληλη παράθεση µερικών προβληµάτων ή σχεδίων για το µέλλον, χωρίς να ανοίξουν, βέβαια, τα χαρτιά τους. Μπορεί (λέω «µπορεί») ένας κοινός υπερατλαντικός σύµµαχος να πρότεινε αυτήν τη συνάντηση και την ατζέντα της. ∆εν προοιωνίζεται, βέβαια, κάτι δραστικό, όπως το να επιλυθεί κάποιο ζήτηµα που εκκρεµεί, αλλά, όπως συχνά συνέβαινε, ενδεχοµένως να ενεργοποιηθούν συσκέψεις σε πολλά επίπεδα. Και αυτό είναι µάλλον κοινά επιθυµητό.

Ισως µερικά ζητήµατα χαµηλής προτεραιότητας να πάρουν µπρος, ίσως και όχι. Αλλά, όλες οι λέξεις που ακούστηκαν, πιστέψτε το, θα αποκτήσουν ουσία, ύλη, σώµα. Και µη φανταστείτε ότι δεν θα υπάρξει σκληρότατο παζάρι σε όλα αυτά. Σε κάθε περίπτωση, όλα αρχίζουν στην Τουρκία µε ένα ραβαΐσι. Και για την ώρα αυτό είδαµε.