Θα επιλέξει ο Μακρόν τη φυγή προς τα εµπρός;

Το σχετικό δηµοσίευµα σε εβδοµαδιαία γαλλική εφηµερίδα την περασµένη Κυριακή ήταν η δεύτερη απόδειξη πως ο Μακρόν και οι συνεργάτες του έχουν πλήρη συναίσθηση ότι πριν καν κλείσουν δύο χρόνια από την πενταετή θητεία του προέδρου έχει χαθεί όχι µόνον η πλειοψηφική στήριξη αλλά αυτή η ίδια η ουσιαστική λαϊκή νοµιµοποίηση.

Η πρώτη απόδειξη της συναίσθησης της σοβαρότητας της κατάστασης είναι η πρωτοφανής στα πολιτικά χρονικά της Γαλλίας βίαιη αστυνοµική καταστολή, που τις περισσότερες φορές έχει εκφοβιστικό και όχι αµυντικό χαρακτήρα.

Καταστολή που προκαλεί µε τις πλαστικές σφαίρες µόνιµες αναπηρίες, µεγάλο διάλογο της κυβέρνησης µε την κοινωνία και φήµες για δηµοψήφισµα, που ανεξάρτητα από το ερώτηµα θα είναι µια πρόσκληση για επιδοκιµασία ή αποδοκιµασία του Μακρόν, ώστε να µπορέσει να συνεχίσει τη θητεία του. Το δηµοψήφισµα, αν τελικά προκηρυχθεί, θα είναι µια πρωτοβουλία υψηλού κινδύνου, καθώς δεν είναι βέβαιο ότι το δίληµµα Μακρόν ή Λεπέν, Μελανσόν και «Κίτρινα Γιλέκα», θα λειτουργήσει υπέρ του ενοίκου του Μεγάρου των Ηλυσίων.

Η µόνη ελπίδα για ανάκαµψη του Μακρόν, τόσο στις ευρωεκλογές όσο και στο υποθετικό επί του παρόντος δηµοψήφισµα, δεν είναι ο περιορισµός του αριθµού των βουλευτών ή το όριο θητειών επανεκλογής σε αιρετά αξιώµατα, αλλά η δέσµευση ότι τα µέτρα φοροελαφρύνσεων και µισθολογικών αυξήσεων που εξήγγειλε ως προσωρινή απόκλιση ο πρόεδρος της Γαλλίας, για να εκτονώσει την αρχική εκρηκτική δυναµική των «Κίτρινων Γιλέκων», να φωτιστούν ως το πρελούδιο της εγκατάλειψης της µόνιµης δηµοσιονοµικής λιτότητας και της υιοθέτησης µιας αναπτυξιακής πολιτικής που θα αµβλύνει τις κοινωνικές ανισότητες.

Με δυο λόγια, η εξεγερσιακού τύπου κοινωνική δυσαρέσκεια θέτει στον Μακρόν την πρόκληση του ασύµβατου της εσωτερικής εκτόνωσης και σταθεροποίησης µε την πολιτική της σχεδόν αυτόµατης πρόσδεσης στις επιλογές της Γερµανίας που εγκαινίασε ο Ζισκάρ ντ' Εστέν µετά το 1974 και κατοχύρωσαν µετά το 1981 ο Μιτεράν και όλοι οι διάδοχοί του.