Από τον Βόσπορο στον Ευφράτη

Tην Κυριακή 28/10 ο Ερντογάν πάτησε µια κόκκινη γραµµή που έχει εδώ και καιρό προσδιορίσει και διαµηνύσει η Ουάσιγκτον στην Αγκυρα. Για πρώτη φορά τουρκικές στρατιωτικές δυνάµεις έπληξαν θέσεις των Κούρδων ανταρτών ανατολικά του Ευφράτη, ένα µήνυµα της Αγκυρας ότι δεν θα περιοριστεί στην παρεµπόδιση δηµιουργίας στη Βορειοδυτική Συρία «κουρδικού διαδρόµου» προς την Ανατολική Μεσόγειο. Η στιγµή των πρώτων πληγµάτων της Τουρκίας ανατολικά του Ευφράτη δεν είναι τυχαία, καθώς µία ώρα νωρίτερα ο Ερντογάν ήταν ο οικοδεσπότης στην Κωνσταντινούπολη των Πούτιν, Μέρκελ και Μακρόν για την επόµενη µέρα στη Συρία, ενώ την ίδια στιγµή παρά τις τουρκικές διαβεβαιώσεις είναι στον αέρα η συµφωνία Αγκυρας-Ουάσιγκτον για τη συνδιαχείριση του κουρδικού θύλακα του Μανµπίτζ. Το δίληµµα των ΗΠΑ είναι άβολο και πιεστικό: Αν οι Ειδικές ∆υνάµεις τους που βρίσκονται ανατολικά και δυτικά του Ευφράτη στηρίξουν την άµυνα των Κούρδων, το ενδεχόµενο µιας σύγκρουσης µε τις τουρκικές δυνάµεις ενισχύεται. Αν πάλι δεν αντιδράσουν και συνεχιστούν τα τουρκικά πλήγµατα ανατολικά του Ευφράτη, τότε η ηγεσία της κουρδικής οργάνωσης PYD δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να αναζητήσει µε όρους υποταγής την προστασία του καθεστώτος Ασαντ και των συµµάχων του, της Μόσχας και της Τεχεράνης. Σήµερα, δίχως υπερβολή, το PYD και η κουρδική πολιτοφυλακή YPG είναι µετά το Ισραήλ οι πιο σηµαντικοί σύµµαχοι των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, στο πλαίσιο µιας µακροπρόθεσµης στρατηγικής επένδυσης στη δυναµική των Κούρδων όχι µόνο στη Συρία αλλά και στο Ιράκ και στο Ιράν, και κατά συνέπεια προς την Τουρκία. Το κουρδικό κίνηµα χειραγωγεί προληπτικά την όποια δυναµική αραβικού εθνικισµού ήθελε επανεµφανισθεί στη Μέση Ανατολή, ενώ µπορεί στην κατάλληλη στιγµή να εργαλειοποιηθεί για να αποσταθεροποιηθεί το καθεστώς της Τεχεράνης. Ετσι προβάλλει µια σκληρή πραγµατικότητα όπου δεν είναι ορατή καµιά πιθανότητα συνολικού στρατηγικού συµβιβασµού ΗΠΑ-Τουρκίας στο Κουρδικό