Εθνικό πρόβληµα το συνταξιοδοτικό

Και είναι απολύτως βέβαιο ότι θα συνεχίσει να είναι στο προβλεπτό µέλλον. Τα στοιχεία είναι εφιαλτικά: µπορεί στη δηµόσια συζήτηση να κυριαρχούν οι -λόγω µνηµονίου- περικοπές των συντάξεων, αλλά η πραγµατικότητα είναι ότι ακόµα και αν δεν βυθιζόταν η χώρα στην κρίση, δεν θα ήταν εφικτή η διατήρησή τους στα επίπεδα των αρχών του 2010.

Βεβαίως η κρίση επιδείνωσε όλα τα µεγέθη – αλλά και χωρίς αυτήν τα αδιέξοδα ήταν δεδοµένα. ∆εν είναι µόνον οι πελατειακές ρυθµίσεις του παρελθόντος, που είχαν καταστήσει την Ελλάδα µια χώρα σχετικά νέων συνταξιούχων, παρά τις κατάφωρες αδικίες για µια σειρά ασφαλισµένων. Είναι κυρίως τα δηµογραφικά δεδοµένα -η υπογεννητικότητα απλώς επιτάθηκε στα χρόνια του µνηµονίου- αλλά και η δραµατική µείωση της αναλογίας συνταξιούχων προς εργαζοµένους που καθιστούν το µέλλον των συντάξεων δυσοίωνο.

Είναι προφανές ότι δεν υπάρχουν µαγικές λύσεις. Και κανένα κόµµα δεν µπορεί να πείσει ότι κατέχει εξ αποκαλύψεως τη λύση. Είναι εξίσου προφανές ότι το συνταξιοδοτικό θα είναι µεσοπρόθεσµα ένα µη διαχειρίσιµο πρόβληµα, αν τα οικονοµικά δεδοµένα της χώρας παραµείνουν στα σηµερινά επίπεδα. Εποµένως, οι λύσεις πρέπει να δοθούν από κοινού: το πρόβληµα των συντάξεων είναι το µεγάλο στοίχηµα των κοµµάτων στη µεταµνηµονιακή εποχή – και κανείς δεν µπορεί να το κερδίσει µόνος του...