Τα 5,3 εκατοµµύρια πρωταγωνιστές του «Σταύρος Νιάρχος»

Ξαναδιάβασα την είδηση πολλές φορές για να σιγουρευτώ για τον αριθµό… ∆εν έκανα λάθος… 5.300.000 επισκέπτες µέσα έναν χρόνο. Εκπληκτικό νούµερο!

Απίστευτο! Οχι τόσο για την αίσθηση και το δέος που προκαλεί ο ίδιος ο αριθµός στην ποσοτική του προσέγγιση, αλλά για το ποιοτικό περιεχόµενο που κουβαλάει στα επτά του ψηφία. Είναι εξαιρετικά σηµαντικό και ελπιδοφόρο ότι όλοι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες επέλεξαν να βρεθούν και να µοιραστούν την εµπειρία ενός χώρου που τους προσφέρει πολιτισµό σε όλες του τις διαστάσεις.

Σε έναν χώρο ανοιχτής έκφρασης που έχει γίνει συνώνυµο του σύγχρονου πολιτισµού. Οχι αυτού που στέκεται αυστηρός, απρόσιτος, απρόσωπος και ξένος στον µέσο Ελληνα. Αλλά αυτού του πολιτισµού που διατρέχει όλες τις κοινωνικές οµάδες, όλες τις ηλικίες, όλες τις τάξεις, όλα τα φύλα και όλες τις φυλές. Του πολιτισµού που σε ανοίγει και σε ελευθερώνει και όχι αυτού που σε υποχρεώνει. Οσο το σκέφτοµαι, χαίροµαι πάρα πολύ που είµαι κι εγώ ένα στοιχείο στατιστικής σε αυτή την αριθµοσειρά των επτά ψηφίων.

Και ξέρω γιατί.

Γιατί όσες φορές βρέθηκα στον χώρο του ΚΠΙΣΝ ένιωσα δύο πολύ ιδιαίτερα αισθήµατα. Ελευθερία και περηφάνια. 

Γιατί συµµετείχα σε µια µυσταγωγία. Γιατί ήµουν πρωταγωνιστής και όχι παρατηρητής των χώρων και του περιεχοµένου. Σίγουρα γι’ αυτά τα σπουδαία αισθήµατα ένα µερίδιο της «ευθύνης» το έχει ο αρχιτέκτονας Ρέντσο Πιάνο, που πέτυχε µια «άυλη» και ρευστή κατασκευή, ανοιχτή και καθαρή σε κάθε της οπτική. Οµως δεν είναι η αρχιτεκτονική από µόνη της. Είναι κυρίως η λογική που «χτίστηκε» µαζί µε το ΚΠΙΣΝ και που µετατρέπει τους επισκέπτες σε «δοµικά υλικά» των περιεχοµένων του.

Γιατί τελικά τον πολιτισµό δεν τον παρακολουθείς. Τον ζεις και τον διαµορφώνεις µε τη φυσική σου παρουσία