Οι σφαίρες του μίσους

Γράφει ο Νίκος Τ. Παγώνης (Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ) Όταν ο κρότος των πυροβολισµών ησύχασε, όταν η οσµή της καµένης πυρίτιδος εξανεµίσθηκε και όταν ο επιθανάτιος ρόγχος των νεκρών και οι κραυγές των πληγωµένων κατάπαυσαν στο Πίτσµπουργκ των Ηνωµένων Πολιτειών, τότε όλοι όσοι διέπονται από πανανθρώπινες αξίες συνειδητοποίησαν τη σκληρή πραγµατικότητα: το µίσος σκοτώνει. Και µίσος πολύ εκτοξεύεται τελευταία προς όλες τις κατευθύνσεις. Για δεκαετίες τώρα καµαρώνουµε ότι ξεπεράσαµε τις θηριωδίες του παρελθόντος και ότι τα ανθρώπινα δικαιώµατα µαζί µε τη διατήρηση της ειρήνης αποτελούν την κορωνίδα των επιτευγµάτων των σύγχρονων, προηγµένων κοινωνιών. Βάλαµε, λέµε, τις ωµότητες και τις ακρότητες του παρελθόντος στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και µάθαµε να ζούµε ειρηνικά και αρµονικά µεταξύ µας. Μέχρι που...Μέχρι που το αποκρουστικό πρόσωπο του ακραίου εθνικισµού εµφανίστηκε πάλι και οι ρητορείες και τα ξεσπάσµατα εναντίον όσων διαφέρουν από εµάς έγιναν καθηµερινότητα. Έτσι, λοιπόν, στην Ευρώπη εµφανίζονται έντονα ακροδεξιά κόµµατα που καταφέρονται ανοιχτά εναντίον µεταναστών και προσφύγων, στην Αµερική ο πρόεδρος Τραµπ εκτοξεύει απειλές και φοβέρες προς διάφορες µειονότητες, η Βραζιλία εκλέγει ακροδεξιό πρόεδρο και στο Κεµπέκ του Καναδά τα θρησκευτικά σύµβολα ορισµένων οµάδων τίθενται στο στόχαστρο της νέας κυβέρνησης. Η ανοχή, η κατανόηση και η αποδοχή των ιδιαιτεροτήτων, η ειρηνική συµβίωση, οι οικουµενικές αξίες, τέλος πάντων, που βασίζονται στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το απαραβίαστο της ελευθερίας και η µοναδικότητα της ανθρώπινης ζωής παύουν για µερικούς να ισχύουν και µε τις ευλογίες ορισµένων πολιτικών και ιδεολογικών κύκλων το µίσος και η µισαλλοδοξία αντικαθιστούν τα παραπάνω και οπλίζουν το χέρι ατόµων που δεν διστάζουν να αφαιρέσουν ζωές, να τραυµατίσουν και να σπείρουν τον πανικό σε οµάδες που γίνονται στόχος των αγγέλων του µίσους και της καταστροφής. Οι φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις είναι η µαύρη πτυχή του πολιτισµού, αν µπορεί να ονοµαστεί έτσι κάτι που αφήνει το τέρας του µίσους και της µισαλλοδοξίας να συνυπάρχει στη ζωή µας. Και µέχρι να ξεριζώσουµε το τέρας αυτό, ούτε εµείς θα κοιµόµαστε ήσυχοι ούτε οι νεκροί του Πίτσµπουργκ και του Κεµπέκ θα βρουν δικαίωση. Και νεκροί χωρίς δικαίωση θα µας κυνηγούν για πάντα.