Κυριακάτικο…

Αυτός, έτσι και αλλιώς, φαντάροι να ορκίζονται οι γιοι του, θα εργάζεται κυριακάτικα. Είναι που λίγο λίγο, µε τη γνωστή µέθοδο της συνήθειας, όλα τα αρνητικά καταλήγουν να µοιάζουν αυτονόητα, φυσιολογικά. Το άδειο πρωινό βλέµµα στο ξύπνηµα για τη δουλειά της Κυριακής καταλήγει να είναι η µατιά για τα πράγµατα που συµβαίνουν γύρω σου... Και όχι, το µέτρο, γενικευµένο ή µη, δεν είναι τέκνο της κρίσης, της ανεργίας, της αγοράς, της οικονοµίας. Η πείρα σ' το φωνάζει. ∆εν αλλάζουν οι δείκτες, οι άνθρωποι αλλάζουν… Εχουν γραφτεί χιλιάδες λέξεις σε µελέτες για τη λειτουργία της αγοράς τις Κυριακές. Αποτελέσµατα επί του οικονοµικού, από πενιχρά µέχρι ανύπαρκτα. Στις ισορροπίες της αγοράς συντρίβονται τα µικροµάγαζα -να και εδώ, το άδειο βλέµµα του 50άρη επαγγελµατία-, κυριαρχούν τα υπερκαταστήµατα και η κυριακάτικη «υποχρεωτική» και κακοπληρωµένη εργασία. Πάνε, λοιπόν, µια βόλτα (κυριακάτικη;) τα τεχνοκρατικά επιχειρήµατα. Και τι µένει; Μια άλλη ζωή. Σε αυτήν πρέπει να συνηθίσουµε. Ολα για τη δουλειά. Με κάθε θυσία. Επτά µέρες της εβδοµάδας, τριάντα τον µήνα, 365 τον χρόνο. Πρωί και βράδυ. Ανθρωποι ροµπότ, µε άδειο βλέµµα. Χωρίς κοινωνική ζωή, ενδιαφέροντα, δραστηριότητες. ∆ίχως χρόνο. Χρόνο δικό σου. Εκείνο το κυριακάτικο τραπέζι, από ζωντανή επικοινωνία και βδοµαδιάτικο πάσης φύσεως απολογισµό, θα µετατραπεί σιγά σιγά σε σιωπηλή µάζωξη γερόντων που θα αναζητά στα µάτια την επιστροφή του κυριακάτικου εργαζόµενου (και όχι εκδροµέα). Και πού ο χρόνος και η όρεξη για συζητήσεις. Αποκοινωνικοποιηµένοι άνθρωποι, άδεια σακιά. ∆εν χρειάζονται, εξάλλου, άλλοι. Τα σηµαντικά τα τακτοποιούν οι… ειδικοί που ξέρουν. Κάπως έτσι όλα γίνονται υπόθεση των λίγων και οι πολλοί περνούν στο περιθώριο της κοινωνίας. Ασ' το να πάει στο καλό, µπας και συναντηθούν οι άνθρωποι µε «ποµπούς και µε κεραίες», και smartphone ψωνίζεις τη ∆ευτέρα...