Η αφόρητη µιζέρια της Θεσσαλονίκης

Η δηµοσιοποίηση του σχεδίου ανάπλασης της ∆ΕΘ προκάλεσε στη Θεσσαλονίκη το γνωστό φοβικό σύνδροµο του… «ξαφνικά κάτι µπορεί να αλλάξει στην πόλη». Με το που δόθηκε σε διαβούλευση το σχέδιο και πριν καν µελετηθεί, δεν ήταν λίγοι αυτοί που έσπευσαν να το απορρίψουν, κουνώντας το δάχτυλο στη διοίκηση της ∆ΕΘ-Helexpo για τις πρωτοβουλίες της! Λες και κάποιος άλλος πέρα από τη διοίκηση του εκθεσιακού φορέα θα έπρεπε να έχει την πρωτοβουλία µιας τέτοιας κίνησης. Και φυσικά οι… εύκολες απορρίψεις όχι µόνο δεν συνοδεύονται από κάποια ουσιαστική, µελετηµένη και ρεαλιστική πρόταση για το τι πρέπει να γίνει µε την έκταση της ∆ΕΘ στο κέντρο της πόλης, αλλά ξανανοίγουν ζητήµατα που έχουν κλείσει οριστικά, όπως αυτό της µεταφοράς της έκθεσης εκτός κέντρου. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 οι ίδιες και οι ίδιες συζητήσεις… Να µείνει ή να φύγει η έκθεση; Να πάει δυτικά ή ανατολικά; Να αλλάξει ή να µείνει ως έχει;

Το πιο άσχηµο για την πόλη είναι πως κάποιες από αυτές τις φωνές προέρχονται από ανθρώπους και «χώρους» που θα έπρεπε να είναι στην άλλη πλευρά. Να πρωτοτυπούν µε τις τολµηρές προτάσεις τους και όχι να περιχαρακώνονται πίσω από µια ψευδεπίγραφη εξουσία…

Γιατί στην πραγµατικότητα από αυτό πάσχει η πόλη. Από τις µικροεξουσίες που έχουν εξασφαλίσει για τον εαυτό τους ή φαντάζονται πως έχουν κάποιοι υποτιθέµενοι παράγοντες. Κι όταν τα πράγµατα σοβαρεύουν και χρειάζεται να συζητήσουν µε επιχειρήµατα και σχέδια, τότε απλώς σηκώνουν τους τόνους µε ύφος πολλών καρδιναλίων και θέτουν… απαράβατους όρους, αναγνωρίζοντας εντέλει στον εαυτό τους το αλάθητο.

Είναι τυχαίο άλλωστε πως µόνο στη Θεσσαλονίκη - σε καµία άλλη πόλη σε ολόκληρη την Ελλάδα- έχουν δηλώσει υποψήφιοι για τη δηµαρχία πάνω από 25 άνθρωποι, µε προοπτική να γίνουν 30 ή και περισσότεροι; Ελάχιστοι απ’ όλους αυτούς αντιλαµβάνονται το πραγµατικό µέγεθός τους. Ελάχιστοι συναισθάνονται τι σηµαίνει η θέση του δηµάρχου σε µια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη, αλλά οι περισσότεροι βλέπουν τον εαυτό τους ως… Ναπολέοντα έτοιµο να αλλάξει συθέµελα το σύµπαν. Τροµάρα τους και… τροµάρα µας.