Κρυφά δωµάτια

Απλώς, σε ένα διπλανό, κρυφό δωµάτιο ζούσε κρυµµένη για χρόνια η ερωµένη του. Ηδη από τον 19ο αιώνα το κρυφό δωµάτιο αποτέλεσε αφηγηµατικό εύρηµα σε κορυφαία έργα για να καταντήσει εύχρηστη κινηµατογραφική κοινοτοπία, αφού το κρυφό δωµάτιο ενέχει διπλό σασπένς: Πρώτα αποκαλύπτεται το ίδιο το δωµάτιο και έπειτα το περιεχόµενό του, που µπορεί να είναι άνθρωπος ή έγγραφο ή κρυµµένος θησαυρός. Η κρύπτη µε τα αµαρτωλά χαρτιά που αποκαλύφθηκε στο ΚΕΕΛΠΝΟ είναι ακόµη ένα επεισόδιο στη σειρά των µυστικών δωµατίων, χωρίς να προκαλεί κατάπληξη σε όποιον έχει ασχοληθεί µε τα δηµόσια αρχεία. Σε οποιαδήποτε υπηρεσία του ∆ηµοσίου λειτουργεί επί µακρόν χρονικό διάστηµα δηµιουργούνται κρυφά δωµάτια, όχι απαραίτητα µε αµαρτωλό περιεχόµενο, όπου ξεχνιούνται τα παλαιότερα έγγραφα και ενίοτε αντικείµενα. Η γραφειοκρατία διατηρεί µόνον ό,τι µπορεί να της χρησιµεύσει για να δικαιολογήσει τις ενέργειες και τις παραλείψεις της. Εκεί περιορίζεται η διοικητική της µνήµη. Τα υπόλοιπα δεν της χρειάζονται. Ο,τι υπήρχε πριν από αυτήν και ό,τι βρίσκεται εκτός εµβέλειας της αποδεικτικής διαδικασίας συσσωρεύεται σε δωµάτια των οποίων χρόνο µε τον χρόνο, και καθώς το προσωπικό αλλάζει, λησµονείται η ύπαρξη. Σπανίως θα βρεθεί κάποιος εκ πεποιθήσεως νοικοκύρης να καθαρίσει ξεχασµένα δωµάτια και να στείλει το περιεχόµενό τους στα Γενικά Αρχεία του Κράτους. ∆εν ξέρω αν είναι αρµοδιότητα του κ. Χαρίτση ή της κυρίας Ξενογιαννακοπούλου, αλλά µια ιδέα θα ήταν η αναλυτική καταγραφή των χώρων που χρησιµοποιεί το ∆ηµόσιο, όχι ανά κτίριο, αλλά ανά δωµάτιο. Κάθε τµήµα θα καταγράψει ποιους χώρους χρησιµοποιεί και γιατί. Και τότε θα προκύψουν πολλά «ορφανά» δωµάτια, τα οποία ενδεχοµένως αποτελούν «κρύπτες». Μπορεί να περιέχουν σηµαντικά αρχεία ή σκουπίδια, συχνά και τα δύο. Ισως, µάλιστα, να βρεθούν και πτώµατα, που εξακολουθούν να µισθοδοτούνται