Παράλυτη πάπια;

Αν ο Τραµπ χάσει σήµερα τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, που επανεκλέγεται στο σύνολό της, κινδυνεύει στην καλύτερη των περιπτώσεων να περάσει στην Ιστορία ως «παράλυτη πάπια» και στη χειρότερη να του απαγγελθεί κατηγορία για διαπλοκή µε το Κρεµλίνο στην προεκλογική εκστρατεία του 2016. Με δύο λόγια, οι ψηφοφόροι σήµερα κρατούν το κλειδί µιας νέας πολιτικής αλλά και θεσµικής κρίσης στις ΗΠΑ, που θα παραπέµπει και στην υπόθεση Γουότεργκεϊτ την περίοδο 1972-74 αλλά και στη µετεκλογική κρίση που προέκυψε το 2000, όταν ο υιός Μπους και ο υποψήφιος των ∆ηµοκρατικών, Γκορ, συγκρούονταν για το οριακό αποτέλεσµα στην Πολιτεία της Φλόριντα. Αν ο Τραµπ κρατήσει τον έλεγχο του Κογκρέσου, η υπόθεση Russiagate µάλλον θα περιοριστεί δικαστικά σε κάποιους συνεργάτες του. Σε αντίθετη περίπτωση η δυναµική της αντεπίθεσης των ∆ηµοκρατικών δεν είναι προβλέψιµη και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο πριν από δύο εβδοµάδες ο πρώην αντιπρόεδρος επί Οµπάµα, Μπάιντεν, απηύθυνε έκκληση να µη γίνουν βήµατα προς αυτήν την κατεύθυνση. Ποτέ άλλοτε ενδιάµεσες εκλογές δεν είχαν τόσο βαρύνουσα σηµασία και για την εσωτερική και πολιτική οµαλότητα της χώρας αλλά και για την εξωτερική πολιτική. Με τον Τραµπ αποδυναµωµένο και στη σκιά µιας ενδεχόµενης απαγγελίας κατηγορίας από τη Βουλή και παραποµπής σε δίκη από τη Γερουσία, είναι βέβαιο ότι σηµαντικές πτυχές της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, µε κορυφαία περίπτωση τη δυναµική των σχέσεων Ουάσιγκτον - Μόσχας, θα βραχυκυκλωθούν µέχρι να ξεκαθαρίσει ο εσωτερικός πολιτικός ορίζοντας. Ακόµη και αν µια Βουλή ελεγχόµενη από τους ∆ηµοκρατικούς δεν προχωρήσει σε παραποµπή, είναι βέβαιο ότι κάθε βήµα µονοµερούς αναδίπλωσης από διεθνείς δεσµεύσεις στο οποίο θα προχωρά ο Λευκός Οίκος θα είναι πεδίο µιας σκληρής αντιπαράθεσης και αµφισβήτησης, που έχει να σηµειωθεί από το 1920, όταν η Γερουσία απέρριψε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών.