Μεγάλη περιφέρεια

Οταν ο κύριος Μπακογιάννης λέει, επί παραδείγµατι, «έχω µεγάλη περιφέρεια» και ο κύριος Τζιτζικώστας απαντά «εγώ έχω µεγαλύτερη», η συζήτηση δεν αφορά τις σωµατικές τους αναλογίες (ελπίζω, δηλαδή) αλλά τη διοικητική διαίρεση του κράτους. Δυστυχώς, παρασυρµένο από τη µεγάλη αυταπάτη της διοικητικής αποκέντρωσης, το ελληνικό κράτος µισοδιαλύθηκε το 1993 και -διατηρώντας ανέπαφες τις κεντρικές του υπηρεσίες- χωρίστηκε σε 13 «περιφέρειες» που η µία είναι πράγµατι µεγαλύτερη από την άλλη σε µέγεθος αλλά µικρότερη σε αποτελεσµατικότητα. ∆ιότι βασική εµπειρική αρχή της διοίκησης είναι ότι προτιµότερο µία αρµοδιότητα να µην ασκείται παρά να συνασκείται. Η διοικητική αλληλεπικάλυψη προκαλεί παράλυση και οι περιφέρειες συνιστούν υπόδειγµα αλληλεπικάλυψης µε τις κεντρικές υπηρεσίες. Και ύστερα από τα σοφά αυτά λόγια, κερδισµένα από πολυετή εκπαίδευση «on the job», που λένε και οι Ελληνες, έρχοµαι να εκφράσω την απορία µου πώς είναι δυνατόν ο κύριος Μπακογιάννης από το «έχω µεγάλη περιφέρεια» να πηγαίνει στο «έχω τον µεγαλύτερο δήµο». ‘Η, να το πω σε ποιοτικούς όρους, πώς από µια σχετικά τακτοποιηµένη περιφέρεια, προτιµά το µπάχαλο του ∆ήµου Αθηναίων, όπου ο ένας µετά τον άλλον εξέχοντες πολιτικοί (συγγενείς του και µη) έκαναν µια βόλτα και απήλθαν. Θα το καταλάβαινα αν το Καρπενήσι, από τη δηµαρχία του οποίου ο κύριος Μπακογιάννης ξεκίνησε, ήταν πράγµατι νησί, αλλά δεν είναι. Η βλάχικη ετυµολογία carpini (φυτεία του δέντρου «γάβρος», εξ ου και η Γαβριά στην Αρτα) διαψεύδει κάθε ελπίδα να γίνει νησί. Πιθανή ερµηνεία δίνει το επίσης βλάχικο συνθετικό «Μπάκο-», από το baccea, που σηµαίνει γέρος. Με κληρονοµική προοπτική µακροζωίας, ο νεαρός κ. Μπακογιάννης κάνει µια οριζόντια κίνηση, αφήνοντας για το απώτερο µέλλον το αξίωµα του θείου Κυριάκου. Προέχει η οικογένεια.