Επετειακή διπλωµατία

Ετσι, η επέτειος της ανακωχής της 11/11/1918 θυµίζει ήδη προκαταβολικά τον εορτασµό της εβδοµηκοστής επετείου από την απόβαση στη Νορµανδία τον Ιούνιο του 2014. Εκεί έγιναν οι πρώτες επαφές κορυφής της ∆ύσης µε τη Ρωσία µετά την κρίση στην Ουκρανία και την προσάρτηση της Κριµαίας, αλλά και προέκυψε η συµφωνία µε την οποία Μόσχα και Κίεβο δέχθηκαν τη διαµεσολάβηση Γαλλίας και Γερµανίας, µε τις τέσσερις δυνάµεις να ονοµάζονται Οµάδα της Νορµανδίας. Πώς µπορείς σε µια ρευστή και απορυθµισµένη διεθνή σκηνή να κρατήσεις επαφή και δίαυλο επικοινωνίας σε επίπεδο κορυφής χωρίς να δώσεις την αίσθηση ότι θέσεις που προβάλλονται ως αδιαπραγµάτευτες δεν είναι παρά η εκκίνηση µιας σκληρής διαπραγµάτευσης; Το παραπάνω ζητούµενο αποκλείει τις επίσηµες επισκέψεις και συναντήσεις εργασίας σε διµερές επίπεδο, ενώ δυσχεραίνει ακόµη και τις συναντήσεις στο περιθώριο προκαθορισµένων συναντήσεων όπως η ετήσια Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ή ακόµη και οι Σύνοδοι Κορυφής της οµάδας G-20. Τούτων λεχθέντων, τόσο η επέτειος της ανακωχής της 11/11/1918 όσο και η επέτειος της απόβασης στη Νορµανδία στις αρχές Ιουνίου του 1944 έχουν έναν κοινό παρονοµαστή, τη βαρύνουσα συµβολή της Ουάσιγκτον και της Μόσχας στην ασφάλεια και τη σταθερότητα της Ευρώπης αλλά και τη αδυναµία και των δύο πλευρών τριάντα σχεδόν χρόνια µετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου να συµφωνήσουν σε ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο για την ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου. Η επετειακή διπλωµατία είναι ένα δίχτυ ασφαλείας, καθώς η διµερής επικοινωνία σε επίπεδο κορυφής αποτρέπει ανεπιθύµητη διολίσθηση σε µετωπική σύγκρουση, χωρίς όµως να συνιστά στροφή εξοµά λυνσης, µια διαπίστωση που αφορά κατεξοχήν τις συναντήσεις του Τραµπ µε τον Πούτιν και τον Ερντογάν