Οι πολιτικοί στόχοι άλλαξαν

Ο τελευταίος μήνας πριν από τις ευρωεκλογές «άνοιξε» και οι ατζέντες των κοµµάτων έχουν αρχίσει να γίνονται κατανοητές. Φαίνεται πως η Νέα ∆ηµοκρατία -και όχι µόνο- επιµένει σε κινήσεις που θεωρεί ότι την ευνοούν τόσο σε οικονοµικό όσο και σε κοινωνικό ορίζοντα. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η προβολή της απειλής του χρέους της ∆ΕΗ, αλλά και η περίπτωση Κυµπουρόπουλου. 

Κρίνει πως αποτελούν προνοµιακό της πεδίο, όπως φάνηκε από τη σχετική κριτική που ασκήθηκε ακόµη και από κυβερνητικά στελέχη. Εξάλλου, επίκειται ως εξέλιξη µια συζήτηση για ψήφο εµπιστοσύνης στη Βουλή, που θα ενισχύσει, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, την κυβερνητική συσπείρωση.

Η γραμμη της κυβέρνησης είναι µάλλον αναµενόµενη: Θεωρώντας αµελητέα -ή, τουλάχιστον, όχι πολύ σηµαντικά- τα όπλα της αντιπολίτευσης, επιχειρεί να αποσύρει τα πλεονάσµατα που διαθέτει προς ανακούφιση της µεσαίας τάξης και να συνεχίσει την τακτική να προσφέρει έστω παροδική ανακούφιση στους συνταξιούχους.

Ελπίζει πως η µείωση φόρων, του ΦΠΑ στα τρόφιµα και παρόµοιες πρωτοβουλίες θα της επιτρέψουν όχι µόνο να αντιµετωπίσει το πυρ οµαδόν της αντιπολίτευσης για την Ευρωβουλή, αλλά και να θέσει τις αναγκαίες συνθήκες για µια νέα αποκατάσταση των σχέσεών της µε το εκλογικό κοινό της. Και αυτό θα φανεί µε έναν τρόπο: την αύξηση της συσπείρωσης ή όχι του ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση, οι στόχοι των δύο «µεγάλων» είναι διαφορετικοί και µένει να αποδειχτεί η επιτυχία της τακτικής τους