Τι μας νοιάζει πού κάνουν Πάσχα οι πολιτικοί;

Εξακολουθώ να µην καταλαβαίνω γιατί στον κύκλο µιας θρησκευτικής γιορτής, όπως το Πάσχα, να υπάρχει ενδιαφέρον πού ακριβώς το γιόρτασαν οι πολιτικοί. Ειδικά σε περίοδο που όπως τώρα έχει προηγηθεί µια σπάνιας έντασης οξύτατη πολιτική αντιπαράθεση. Η παρουσία τους δεν πρόκειται να ελκύσει ψήφους, κανένας δεν θα εκτιµήσει ιδιαίτερα την ύπαρξή τους χρονιάρες µέρες, εξάλλου και οι ίδιοι µόνο επιδερµικά συνδυάζουν την Ανάσταση µε το πολιτικό τους στάτους. Και καλά κάνουν. Κάτι λέξεις αόριστες υπέρ του προγράµµατός τους δεν µετράνε – υπάρχει και η δύναµη της αδράνειας.

Βέβαια, καθώς περνάµε περίοδο δηµόσιου ψιλοκοσκινίσµατος, οπαδοί και αντίπαλοι που ανήκαν παλιά στο ανώνυµο πλήθος (αν και κρατούν το κλειδί της παντοδύναµης ψήφου) είναι τώρα συγγραφείς και σχολιαστές µε πολλά like στη φαρέτρα τους, κουτσοµπολεύουν το φιλί του ενός, την αξυρισιά του άλλου, σχολιάζοντας ακόµη και το φέρσιµο των παιδιών τους.

Και η Πρωτοµαγιά θα κυλήσει κατά τα αναµενόµενα, αν και η άνοιξη διεκδικεί τον κάθε πολίτη λόγω της αλλαγής στην ατµόσφαιρα. Αλλά µακάρι η αλλαγή διάθεσης να µπορούσε να µεταφραστεί και ως αλλαγή κατεύθυνσης στα πολιτικά µας ήθη. Μας περιµένει ο µήνας των πολυεκλογών, που αδίκως, κατά τη γνώµη µου, θεωρείται µήνας πρόκρισης έναντι των εθνικών εκλογών. Η τακτική των κοµµάτων έχει ήδη προσχεδιαστεί και ίδιες θα είναι οι αντιδράσεις του κοινού, µόνο που αντί βαρύ µπουφάν θα φοράνε κάτι ελαφρύτερο.

Το να διαλέγεις δήµαρχο και συµβούλους µακρινή σχέση έχει µε το να εκλέγεις βουλευτές, στο Ευρωκοινοβούλιο ή στη χώρα. Οπως δεν θα πέσεις έξω, µήτε γίνεσαι προφήτης, αν προβλέψεις πως έως τον Οκτώβριο όλο και κάποιος πεντάρης σεισµός θα υπάρξει και µία τουλάχιστον µεγάλη φωτιά θα φέρει καταστροφές, έτσι και οι κάθε τύπου υποψήφιοι λαµβάνουν τα µαντάτα και ψυχανεµίζονται την επιτυχία ή την αποτυχία τους. Και, πιστέψτε το, η συµπεριφορά τους στην Εβδοµάδα των Παθών και στο Πάσχα δεν πρόκειται να µετρήσει. Αυτά, για να διαλύονται αυταπάτες.