Παροχές και θαύµατα

Διότι καλή είναι η µείωση του ΦΠΑ, καλό και το «δώρο Πάσχα» που θα δοθεί τα Χριστούγεννα, αξιοµνηµόνευτη και η µελλοντική ελάττωση της εισφοράς αλληλεγγύης. Καλά όλα αυτά, αλλά σε ανθρώπινα, πεπερασµένα µέτρα. ∆ιότι υπάρχει κάτι απείρως καλύτερο, το οποίο έχει παραχωρηθεί στον ελληνικό λαό, χωρίς κανείς να το θυµίζει καθηµερινώς, αν και θα έπρεπε, διότι αξίζει περισσότερο από κάθε κυβερνητική εξαγγελία.

Ωστόσο ούτε έχει ποτέ ανακοινωθεί, ούτε λιτανείες γίνονται για να µην το χάσουµε και µείνουµε ξεκρέµαστοι. Και όµως πρόκειται περί θαύµατος, µε αξία µεγαλύτερη από όσα µπορεί να παραχωρήσει οποιαδήποτε κυβέρνηση και να ζηλέψει οποιαδήποτε αντιπολίτευση: Είναι η ικανότητα της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού πληθυσµού να ζει µε πέντε άρτους και δύο ιχθύς. Οι τρεις στις δέκα ελληνικές οικογένειες δηλώνουν ότι ζουν µε µέσο µηνιαίο εισόδηµα χίλια ευρώ. Μπορούν µε αυτά τα χρήµατα να πληρώνουν στέγη, τρόφιµα, θέρµανση, φόρους, τέλη κυκλοφορίας, εισιτήρια, βενζίνη, εκπαίδευση, φάρµακα και λοιπά αγαθά.

Αλλες δύο οικογένειες στις δέκα είναι ακόµη πιο αξιέπαινες διότι ανταποκρίνονται σε αυτά µε µέσο µηνιαίο εισόδηµα 600 ευρώ. Αλλά εκείνες που αξίζουν το πρώτο βραβείο στο «Survivor» είναι το 40% των ελληνικών οικογενειών που ισχυρίζονται ότι τα φέρνουν βόλτα µε λιγότερα από 400 ευρώ τον µήνα. Συνολικά εννέα στις δέκα ελληνικές οικογένειες βιώνουν ένα θαύµα, το οποίο αναπαράγεται καθηµερινώς. Εξαιρείται µόνον η δέκατη, που πληρώνει τους φόρους.

Απορώ πώς δεν κατέφθασαν ακόµη το Χάρβαρντ και άλλα ξένα πανεπιστήµια για να µας µελετήσουν, ώστε να καταλάβουν όλοι οι σοφοί του κόσµου πώς µπορεί µια χώρα να έχει εθνικό εισόδηµα 180 δισεκατοµµύρια, φορολογητέο 80 και φορολογήσιµο 40. Και όλα αυτά επί Γης, χωρίς να έχουµε στείλει ακόµη όχηµα στο φεγγάρι. Βέβαια, αν το θαύµα έπαυε και αν οι εννέα οικογένειες έπρεπε να δηλώσουν κάποιο εισόδηµα, δεν θα πλήρωνε φόρο εισοδήµατος µονάχα η δέκατη και τότε το πλεόνασµα προς διανοµή θα ήταν δεκαπλάσιο και το χαµόγελο του πρωθυπουργού πιο έντονο. ∆εν είναι όµως προτιµότερο να ζούµε µε το θαύµα; ∆εν ταιριάζει καλύτερα στην εθνική µας ιδιοσυγκρασία;