Όταν λες πως φταίνε οι λίγοι που καίγονται και όχι οι πολλοί που κυβερνούν, ήρθε η ώρα να σωπάσεις

Μέσα στις φλόγες, άυπνοι, αβοήθητοι, απογοητευμένοι με μόνο «όπλο» την αλληλεγγύη. Έχουν ο ένας τον άλλο -κι εκεί τελειώνει. Αυτό είναι το καλοκαίρι -και ο χειμώνας, και η άνοιξη, και το φθινόπωρο- για τους εθελοντές. Δίνουν μάχη, τρέχουν για τους συνανθρώπους τους, για τα ζώα, για να γεμίσουν τα κενά του κράτους. Και όλα αυτά γιατί; Για να έρθει η Σοφία Βούλτεψη να πει πως δεν φταίνε οι νόμοι αλλά οι εθελοντές που δεν είναι περισσότεροι!

Προφανώς, η κυρία Βούλτεψη δεν έχει ιδέα τι σημαίνει να δουλεύεις 9, 10 ή 12 ώρες και μετά να τρέχεις ως εθελοντής για να σώσεις σπίτια και ζωές. Θα της πρότεινα να το δοκιμάσει. Ίσως έτσι να αυξηθούν οι εθελοντές και να «σωθεί» η χώρα χωρίς να χρειαστούν μόνιμοι πυροσβέστες. Γιατί προς Θεού -μόνιμοι πυροσβέστες; Απαράδεκτο! Καλύτερα περισσότεροι αστυνομικοί.

Κι αν δεν προλαβαίνει -κατανοητό, αφού οι δουλειές των κυβερνώντων είναι «πολλές» και «βαριές»- ας μείνει στον καναπέ, στο κλιματιστικό της, με ένα ποτηράκι κρασί. Και κυρίως, ας σωπάσει. Ιδίως τώρα, που οι ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ρισκάρουν τη ζωή τους για να σώσουν ό,τι απέμεινε.

Ελευθερία λόγου έχουμε όλοι. Αλλά ο λόγος έχει και ευθύνη, ειδικά όταν κόσμος χάνει τους κόπους μιας ζωής. Στην επόμενη κρίση, θα θυμόμαστε ποιοι ήταν εκεί στην πρώτη γραμμή και ποιοι έμειναν στο κλιματιστικό τους.

Κι όσο οι εθελοντές -οι «λίγοι» συνεχίζουν, εμείς οφείλουμε όχι μόνο να τους ευχαριστούμε, αλλά και να απαιτούμε ένα κράτος που να τους στηρίζει, αντί να τους φορτώνει την ευθύνη των δικών του κενών.