Θυμήσου...

Κάποιες μνήμες απ' τα γεγονότα: μια τρύπα στο μπράτσο πού σχολαστικά απόκρυψες απ’ το ίδιο κι όλας χάραμα... Ένα τρύπιο πουκάμισο πού σε σιωπηλή συναίνεση ή μάνα σου χαντάκωσε σε κάποιο μπαούλο... Η σημαία πού κράταγες, σφιχτά διπλωμένη δίχως κοντάρι, πλάϊ σ' ένα δακρυγόνο και μια χούφτα κάλυκες... Λίγες ποδοπατημένες προκηρύξεις, άλλες στον πολύγραφο κι άλλες στο χέρι... Ένα χαρτί, «για προσωπική υπόθεση», απ’ την ασφάλεια... Ένας γιατρός -τί ν’ απόγινε άραγε- πού σε ξαναπέρασε τ' άλλο πρωί απ’ το μέρος πού σου ρίξανε: εφτά τρύπες στην βιτρίνα της Ζήμενς - κι αν δεν είχες σκύψει; Δύο τηλέφωνα, δύο φωνές: «είσαι ζωντανός»; ανακούφιση... Κι άλλα δύο: έλα να μείνεις σε μας, μη μένεις μονάχος...

Δεν τα ξεχνάς ποτέ σου... Πώς να πεις στο τηλέφωνο πώς έκρυβες στη γκαρσονιέρα δύο ματωμένους, τρία φοιτητάκια, μια νευρική κρίση κι ένα σχολιαρόπαιδο πού τα ‘χε χαμένα - Όμηρο δε σε λέγανε; Μύριες στιγμές βουβές ακολουθάνε: σε ποιόν να μιλήσεις; Ποιος είναι αυτός πού σε ρωτάει «τί έγινε χτες τη νύχτα»; Άραγε σε προδίνει το βούρκωμα και το τρέμουλο του κορμιού; Κι άλλα ξεφτίδια: η ταμπέλα «ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ - ΠΑΓΚΡΑΤΙ» απ’ το τρόλεϊ, στο κεφάλι σου, ό ταξιτζής -πού δεν βγήκε χαφιές- και σ’ έσωσε... Οι χαφιέδες πού σε προκαλούσαν όταν φύλαγες σκοπιά στην καγκελόπορτα, το ασθενοφόρο πού του άνοιγες δρόμο και αντί να πάρει τραυματίες μοίρασε δακρυγόνα, η μοναξιά του ανένταχτου, το τανκ από πίσω σου στην Αλεξάνδρας, ό ύπνος - ξενύχτι δίπλα στο πιάνο, λεμόνια και βαζελίνη απ’ τα μπαλκόνια, οδοφράγματα, φωτιές η κυρία πού φώναζε: «αλήτες, δε θα μας αφήσετε να κοιμηθούμε»;

Κοιμήσου Έλληνα... Όποιος αντέξει όρθιος...

Όποιος αντέξει, κρατάει τούς δέκτες του ανοιχτούς στο ίδιο μήκος κύματος...