Ζητείται αντιπολίτευση ή αντιπολίτευση μόνη ψάχνει!

Το δράμα και τα αδιέξοδα της πολύ-κατακερματισμένης Κεντροαριστεράς, που συνίσταται στην απουσία πυξίδας, κατά το Σαββοπουλικόν «δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει», συνιστά πλέον πρόβλημα ανισορροπίας, λειτουργικό έλλειμμα, στο κοινοβουλευτικό μας σύστημα.

Η καθ΄ ολοκληρία παντοκρατορία Μητσοτάκη (full control), με απουσία οποιουδήποτε θεσμικού αντίβαρου στην Ελλάδα, που μπορεί να ασκήσει έλεγχο πολιτικό, κοινοβουλευτικό, δικαστικό, διοικητικό επί των αποφάσεων και των ενεργειών της, πλην της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ολοκληρώθηκε στις εκλογές του Μαΐου του 2023.

Όταν με εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής τότε, και μετά από την πρώτη τετραετία Μητσοτάκη, και μετά από τα Εγκλήματα των Τεμπών και των Υποκλοπών, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, όχι μόνο δεν κατάφεραν να συντονιστούν, αλλά κατάφεραν να πολύ-διασπαστούν σε ακόμη περισσότερα κομματίδια, προσφέροντας τις καλύτερες υπηρεσίες στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ήταν τότε που η γαλάζια προπαγάνδα έλεγε «ψηφίστε μικρά κόμματα, για να μη βγεί ο Μητσοτάκης. Αποτέλεσμα: ο Μητσοτάκης πήρε σε δύο εκλογές 41%, οι επικεφαλής των μικρών κομμάτων έγιναν βουλευτές(διακαής πόθος), μπαίνοντας στη Βουλή, και το πολιτικό μας σύστημα έμεινε χωρίς αντιπολίτευση. Αυτή ήταν η διπλή στρατηγική νίκη του κου. Μητσοτάκη την άνοιξη του 2023: 1. Κέρδισε πανηγυρικά τις εκλογές , 2. Διέλυσε σε κομμάτια την Αντιπολίτευση.

Πλέον στην αντιπολίτευση, ως οι μικροί χορηγοί του Μητσοτάκη, διαγκωνίζονται ποιος θα «πρωτο-αλείψει βούτυρο» στις επιδιώξεις Μητσοτάκη για τρίτη τετραετία.

-Έχοντας μονίμως τη βελόνα κολλημένη, ισχυρίζονται με 15 μονάδες διαφορά ότι θα τον κερδίσουν,

- ή με την έπαρση και την αλαζονεία του επαναλαμβανόμενου συνδρόμου του Μικρομεγαλισμού και της Μοναδικότητας του τύπου «είμαι η μόνη πολιτική αρχηγός που…»,

- ή με τις ρηξικέλευθες, καινοτόμες και πρωτοποριακές προτάσεις περί των Αμβλώσεων (φρεσκαδούρα!),

- ή με γενικές επικλήσεις και φληναφήματα περί ενότητας, διαλόγου, συνεργασίας, μετώπου, ενιαίου ψηφοδελτίου, σιγοτραγουδούν το γνωστό άσμα του Γιώργου Νταλάρα «Κάποιος, Κάπου, Κάποτε».

Θέλουν, λένε, να «ρίξουν τον Μητσοτάκη», χωρίς να ξέρουν ούτε το πώς θα το κάνουν, ούτε ποια πρόταση άλλης, εναλλακτικής διακυβέρνησης προτείνουν.

Γιατί απλούστατα κανείς δεν είναι κανενός και ο καθένας θεωρεί εαυτόν αποκλειστικά και μόνο αρχηγό, όλοι μαζί και ο καθένας χώρια. «Ελάτε όλοι κάτω από τη φωτεινή μου ηγεσία»! Πλέον η τρίτη τετραετία Μητσοτάκη φαντάζει ορατή, στρωμένη από το χαλί που της στρώνουν οι μεγαλομανίες τινών εκ της αντιπολιτεύσεως!

Η λύση βρίσκεται στα χέρια των πολιτών. Ας ελπίσουμε ότι ετούτη τη φορά δεν θα θελήσουν να σκορπίσουν τη ψήφο τους δεξιά και αριστερά σαν να ψωνίζουν από τα καλάθια των προσφορών. Καταψηφίζοντας την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δίνοντάς της ποσοστό κάτω από το 25%, να οδηγήσουν τη χώρα σε δεύτερες εκλογές. Σε αυτές όποιος προηγείται από την Αντιπολίτευση, ας ελπίσουμε ότι θα συγκεντρώσει την αναγκαία δύναμη ανατροπής.

Αν και δεν βλέπω να συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες, καθώς η εμπάθεια, η εγωπάθεια, η αλαζονεία και ο καθένας το κομματικό του μαγαζάκι, καλά κρατεί!