Ο τσάμπας όντως πέθανε: Σκάσε, πλήρωνε και άκου να σου κουνούν το δάχτυλο

«Ο τσάμπας πέθανε». Αυτή τη φράση επέλεξε να χρησιμοποιήσει η βουλεύτρια Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, Χριστίνα Αλεξοπούλου, σε ερώτηση δημοσιογράφου για τα πολύ υψηλά ενοίκια που καλούνται να πληρώσουν οι εκπαιδευτικοί όταν φεύγουν για να διδάξουν μακριά από τα σπίτια τους.

Καλεσμένη στην εκπομπή Talk του Τάκη Χατζή, η κα Αλεξοπούλου σε ένα ρεσιτάλ κυνισμού (και πρόκλησης), αφού μάς ενημέρωσε ότι ο τσάμπας πέθανε και «όλοι θέλαμε το τσάμπα, αλλά ποιος θα το πληρώσει;», συνέχισε και όχι μόνο δεν αναδίπλωσε μπροστά στον εύλογα απορημένο παρουσιαστή, αλλά το πήγε ένα βήμα παρακάτω. Στις κλειστές τράπεζες του ΣΥΡΙΖΑ.

«Εσείς τι υπονοείτε; Ότι θα μπορούσε η κυβέρνηση να δώσει πέντε ενοίκια πίσω για να πάρει ζακετούλα που λέγατε πριν; Αυτό με τις ζακέτες παλιά και τα παιδάκια που λιποθυμούσανε μας έστειλε στον ΣΥΡΙΖΑ που μας έκλεισε τις τράπεζες. Αυτή η ρητορική».

Κάπου εδώ να επισημάνουμε ορισμένα πράγματα στην κυρία Αλεξοπούλου, τα οποία όφειλε να ξέρει (και σίγουρα ξέρει) αλλά δεν την πολυαπασχολούν.

-Το πρώτο και βασικό είναι ότι όταν εκλέγεσαι βουλευτής και βουλεύτρια, ο ρόλος σου δεν είναι να κουνάς το δάχτυλο ή να ειρωνεύεσαι, αλλά να παλεύεις όχι μόνο γι' αυτούς που σε ψήφισαν, αλλά για το σύνολο της κοινωνίας. Πράγμα το οποίο πολλοί συνάδελφοί της στην κυβέρνηση, ακόμα και υπουργοί, όχι μόνο δεν το υπηρετούν, αλλά προχωρούν και σε επικίνδυνους διαχωρισμούς που θυμίζουν άλλες εποχές.

-Το δεύτερο, ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα της οποίας οι κυβερνήσεις αγνοούν επιδεικτικά τον τομέα της Παιδείας, ο οποίος υποχρηματοδοτείται (όπως και αυτός της Υγείας), λαμβάνοντας εξευτελιστικά μικρό ποσοστό επί του ΑΕΠ, όταν πέρα από τα εκπαιδευτικά, έχει και δομικά προβλήματα να λύσει.

Με κτίρια που καταρρέουν, σοβάδες που πέφτουν σε κεφάλια, τάξεις με μούχλα και χωρίς θέρμανση, καυστήρες χωρίς συντήρηση, κτίρια χωρίς πιστοποιητικά πυρασφάλεια κι επειδή ο κατάλογος είναι πολύ μεγάλος, ας το αφήσουμε εδώ. Μεταξύ μας, όμως, ξέρουμε πολύ καλά ότι το δημόσιο σχολείο χρόνο με τον χρόνο υποβαθμίζεται, αργοπεθαίνει. Κι αν μένει όρθιο, αυτό γίνεται χάρη στους εκπαιδευτικούς και ενίοτε και τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων.

Το γεγονός, λοιπόν, ότι βρίσκονται άνθρωποι πρόθυμοι να εργαστούν ως εκπαιδευτικοί σε ένα τέτοιο πλαίσιο και γνωρίζοντας ότι μπορεί να ειδοποιηθούν την τελευταία στιγμή ότι φεύγουν για Θάσο ή Ικαρία (χωρίς κανέναν προγραμματισμό) για να διδάξουν με μισθούς πείνας των 800 και 900 ευρώ, θα έπρεπε να αποτρέπει μια βουλεύτρια από το να πει «ο τσάμπας πέθανε», όταν της επισημαίνουν το αφύσικο. Ότι το ενοίκιο για ένα σπίτι ενδεχομένως να ξεπερνά και τον ίδιο τον μισθό. Θα έπρεπε, μάλιστα, αν έχει τη στοιχειώδη συνείδηση, να την αναγκάζει να κοκκινίζει από ντροπή. Όλοι πρέπει να κοκκινίζουμε από ντροπή γι' αυτόν τον παραλογισμό.

Και μια και πιάσαμε το χάλι της Παιδείας, έτσι ως παρένθεση, μην απορούμε γιατί υπάρχει «παιδική παραβατικότητα» και τι διάολο συμβαίνει ξαφνικά και οι νέοι επιδεικνύουν τόση επιθετικότητα. Μεταξύ μας, όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει...

-Το τρίτο, ότι καλό είναι να γνωρίζουμε πότε μας παίρνει να μιλάμε για τον τσάμπα και πότε θα πρέπει να κάνουμε λίγο στην μπάντα. Ας πούμε όταν ανήκουμε σε κόμμα εξουσίας που χρωστά πάνω από 500 εκατ., τον λες και έναν καλό λόγο να καθόμαστε στην άκρη.

-Το τέταρτο είναι ότι όταν μιλάμε για θέματα επιβίωσης ανθρώπων και εργαζόμενων που παλεύουν και για το δικό σου παιδί, το πρώτο που κάνεις όταν μάλιστα απολαμβάνεις τέτοια προνόμια, είναι να σέβεσαι. Και να δίνεις μάχες για να αλλάξεις ό,τι είναι άδικο και παράλογο, αυτό επιτάσσει ο ρόλος σου και η ψήφος που σου εμπιστεύτηκαν κάποιες χιλιάδες άνθρωποι.

Αν το γεγονός ότι υπάρχουν βουλευτές όπως η κα Αλεξοπούλου, με τόσο κυνισμό και τέτοια αποκοπή από την κοινωνία είναι ένα πρόβλημα, το μεγαλύτερο είναι ότι περιμένουμε να δώσουν και λύσεις.