Έτσι θα βγεις έξω; Εξηγώντας τα αυτονόητα

Όταν έγινε γνωστός ο θάνατος της 19χρονης Μυρτώς αποφάσισα να περιμένω. Σκέφτηκα πως δεν χρειάζεται να βιαστώ να μιλήσω για τα δικαιώματα των γυναικών και πως επρόκειτο για μια τόσο σκληρή εικόνα που μάλλον λίγοι θα τολμήσουν να κρίνουν και να ρωτήσουν «καλά, τι έκανε εκεί».

Έκανα λάθος. Για άλλη μία φορά έπεσα έξω και κοίταξα ξανά κατάματα την πατριαρχία και σκέφτηκα «να που τελικά ακόμα και το 2026 θα πρέπει να μάθουν τα δικαιώματά μας».

Η πατριαρχία δεν είναι μία αφηρημένη ή «ξεπερασμένη» έννοια. Είναι η ευκολία με την οποία το «γιατί» στρέφεται στη γυναίκα και όχι στον θύτη. Είναι η πεποίθηση ότι η ελευθερία μας και η ασφάλειά μας εξαρτώνται από το αν θα είμαστε «φρόνιμες».

Το σκίτσο που συνοδεύει αυτό το κείμενο -που κακά τα αστεία πολλοί θα πουν «άσε μας κούκλα μου- δεν είναι απλώς τέχνη. Είναι η απεικόνιση μιας κοινωνίας που επιμένει να αναζητά το φταίξιμο στη λάθος πλευρά. «Έτσι θα βγεις έξω;», «Κάτι θα του έκανε». Φράσεις-«καραμέλα» που επαναλαμβάνονται κάθε φορά που μια γυναίκα χάνεται ή κακοποιείται.

Το 2026 δεν θα έπρεπε να εξηγούμε τα αυτονόητα. Αλλά θα το κάνουμε. Μέχρι να μην χρειαστεί ποτέ ξανά.