Αφαίμαξη και παραπλάνηση της ελληνικής κοινωνίας με ψίχουλα για παρηγοριά

Η κυβέρνηση καταστρέφει συστηματικά την Ελληνική κοινωνία με την ακρίβεια που μαστίζει τα νοικοκυριά εδώ και χρόνια. Αντί να αντιμετωπίσει τις δομικές αιτίες της πληθωριστικής ακρίβειας (καρτέλ στην αγορά, υψηλοί έμμεσοι φόροι, ανεπαρκείς έλεγχοι) προτιμά την πολιτική της «παρηγοριάς».

Λεηλατεί την κοινωνία μέσω πολλαπλών έμμεσων επιβαρύνσεων που γεμίζουν τα κρατικά ταμεία, και ύστερα επιστρέφει ψίχουλα (κουπόνια).

Αυτά τα μέτρα είναι ταπεινωτικά. Μετατρέπουν τον πολίτη σε επαίτη που ψάχνει επιδότηση για να αγοράσει γάλα ή ψωμί. Προσβάλλουν την αξιοπρέπεια της κοινωνίας που εργάζεται σκληρά αλλά βλέπει τον μισθό να εξανεμίζεται πριν το τέλος του μήνα. Η ΝΔ αρνείται να θίξει τον πυρήνα του προβλήματος. Ευνοεί την πληθωριστική αισχροκέρδεια και την κερδοφορία των λίγων εις βάρος της επιβίωσης των πολλών.

Χρησιμοποιεί το «πλεόνασμα» για να ασκεί αντιαναπτυξιακή επιδοματική πολιτική με σκοπό την εξαγορά πολιτικών συνειδήσεων. Ανακυκλώνει τα χρήματα των πολιτών, εμφανιζόμενη ως «προστάτης». Στην ουσία ενισχύει τον μηχανισμό της ακρίβειας που έστησε η ίδια.

Μία αναπτυξιακή πρόταση πρέπει να είναι ριζική και δίκαιη

Πρώτον, άμεση μείωση έμμεσων φόρων: μηδενικός ΦΠΑ στα βασικά τρόφιμα (αλεύρι, βρεφικό γάλα, πατάτες), 5% στα υπόλοιπα, και μείωση του ΕΦΚ στα καύσιμα στα κατώτατα ευρωπαϊκά όρια. Αυτό θα μείωνε άμεσα το κόστος διαβίωσης χωρίς να επιβαρύνει τον προϋπολογισμό, αν συνοδευόταν από κατάργηση σκανδαλωδών φοροαπαλλαγών που ξεπερνούν τα 3 δισ. ευρώ ετησίως υπέρ funds και ολιγαρχών.

Δεύτερον, ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης μέσω ουσιαστικών αυξήσεων: επαναφορά της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με ταυτόχρονη μείωση του μη-μισθολογικού κόστους που επιβαρύνει τις επιχειρήσεις, τιμαριθμοποίηση φορολογικής κλίμακας, ρύθμιση ενοικίων με πλαφόν αύξησης 2-3% ετησίως.

Τρίτον, σπάσιμο των καρτέλ: απαγόρευση συγχωνεύσεων μεγάλων ομίλων, ενίσχυση της Επιτροπής Ανταγωνισμού με προσωπικό και αυστηρές κυρώσεις, φορολογική μεταρρύθμιση που μετατοπίζει το βάρος από την κατανάλωση στα υψηλά εισοδήματα.

Τέταρτον, μακροπρόθεσμες παρεμβάσεις: επενδύσεις στην εγχώρια παραγωγή τροφίμων και ενέργειας, ανάπτυξη βαριάς Ελληνικής βιομηχανίας, στρατηγική ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Επιπλέον, η κυβέρνηση παραπλανά συστηματικά την κοινωνία μέσω του κρατικού προϋπολογισμού. Περιορίζεται στο πρωτογενές πλεόνασμα και παραγνωρίζει την μεγάλη εικόνα: Η υπερχρέωση των νοικοκυριών. Η μείωση της καθαρής θέσης των επιχειρήσεων.

Η εξάρτηση από ξένα κεφάλαια

Η δημοσιονομική υγεία του κράτους δεν μπορεί να κρίνεται απομονωμένα. Αν το κράτος «ευημερεί» μέσω υψηλών φόρων ενώ το εμπορικό έλλειμμα μεγαλώνει, τότε ο ιδιωτικός τομέας εξαθλιώνεται. Αν το κράτος παρουσιάζει πλεόνασμα, σημαίνει ότι αφαιρεί ρευστότητα από τον ιδιωτικό τομέα (νοικοκυριά και επιχειρήσεις). Εκτός εάν υπάρχει αντίστοιχο πλεόνασμα από το εξωτερικό εμπόριο, που δεν υπάρχει. Για να έχουμε πλήρη εικόνα της Ελληνικής οικονομίας πρέπει να καταγράφουμε ξεχωριστά το κράτος (έσοδα, υποχρεώσεις), ξεχωριστά τα νοικοκυριά, ξεχωριστά τις επιχειρήσεις, και ξεχωριστά το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Το οικονομικό «θαύμα» που διαφημίζει η κυβέρνηση είναι απατηλό. Ισχυρίζεται ότι το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ «μειώνεται δραματικά». Χωρίς φυσικά να εξηγεί από πότε ξεκινά την μέτρηση. Από το 2019, όταν εξελέγη για πρώτη φορά ή από το 2020 που το εκτόξευσε εν μέσω πανδημίας; Το συνολικό εξωτερικό χρέος ανήλθε στα €590 δισ. στις αρχές του 2026, σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας. Το 2019 ήταν στα €457 δισ, αύξηση 133 δισ.

Για να εμφανίσει μικρότερο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, η κυβέρνηση αποσιωπά ότι η ψευδεπίγραφη αύξηση του ΑΕΠ βασίζεται στον πληθωρισμό και όχι σε πραγματική ανάπτυξη. Η ΝΔ επιδεικνύει ανάλγητη συμπεριφορά επειδή βλέπει την ακρίβεια ως ευκαιρία πλουτισμού εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι ως εθνικό πρόβλημα.