Τηρουμένων των αναλογιών

Υπάρχει μια γενιά που βρίσκεται σήμερα σε ένα παράξενο σταυροδρόμι.Είναι αρκετά μεγάλη για να θυμάται έναν κόσμο χωρίς διαδίκτυο, αλλά αρκετά νέα για να έχει προσαρμοστεί στον κόσμο όπου το διαδίκτυο είναι παντού. Είναι η Generation X, δηλαδή περίπου οι σημερινοί σαρανταπεντάρηδες εως και εξηντάρηδες.

Αν υπάρχει ένας χώρος στον οποίο αυτή η μετάβαση αποτυπώνεται με ιδιαίτερη καθαρότητα, αυτός είναι ο αθλητισμός.

Για τη γενιά αυτή, το αθλητικό γεγονός δεν ήταν πάντα κάτι που έφτανε στην οθόνη ενός κινητού μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.Ήταν κάτι για το οποίο περίμενες, και σχεδόν πάντα πιο πολύ από όσο άντεχες.Περίμενες την ώρα του αγώνα, το δελτίο ειδήσεων, την αθλητική εφημερίδα της επόμενης ημέρας. Η πληροφορία δεν ήταν συνεχής ούτε δεδομένη, ίσως γι’ αυτό να είχε μεγαλύτερη αξία.

Η Generation X είναι πιθανότατα η τελευταία γενιά που έμαθε να αγαπά τον αθλητισμό χωρίς να τον καταναλώνει.Έμαθε τα ονόματα των παικτών από τις μεταδόσεις και τα περιοδικά, όχι από αλγόριθμους.Έφτιαξε αθλητικές παρέες στις γειτονιές,στις πλατείες, στα σχολεία και στις αλάνες. Η σχέση με την ομάδα ήταν συχνά οικογενειακή υπόθεση, αλλά η σχέση με το ίδιο το παιχνίδι ήταν προσωπική ανακάλυψη.

Κι όμως, αυτή η γενιά που γκριζάρει και ασπρίζει ολοταχώς, είναι από τις πιο σημαντικές υποστηρικτικές δυνάμεις του αθλητισμού, με τα νιάτα να αποτελούν τον αδιαμφισβήτητο μόνιμο πρωταθλητή σε αυτή την κατηγορία.

Οι σημερινοί μεσήλικες είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται παράλληλα στις εξέδρες, στις διοικήσεις, στους πάγκους αλλά και μέσα στον αγωνιστικό χώρο, για αυτούς που το λέει ακόμα η καρδούλα τους αλλά και η φυσική τους κατάσταση.Είναι οι γονείς που πηγαίνουν τα παιδιά τους στις ακαδημίες, oι προπονητές που μεταφέρουν σε αυτά μια κουλτούρα διαφορετική από εκείνη που οι ίδιοι γνώρισαν, οι φίλαθλοι που συνεχίζουν να αγοράζουν εισιτήρια, να παρακολουθούν πρωταθλήματα και να στηρίζουν συλλόγους, ενίοτε και εντός των τεσσάρων γραμμών.

Η επιρροή, όμως, δεν είναι μονόδρομη.

Ο αθλητισμός διαμορφώνει και αυτός τη Generation X. Σε μια ηλικία όπου η καθημερινότητα γίνεται ολοένα πιο απαιτητική, το παιχνίδι λειτουργεί ως σταθερό σημείο αναφοράς.Για κάποιους είναι η ομάδα τους. Για άλλους, ένα εβδομαδιαίο παιχνίδι μπάσκετ με φίλους, ένα γήπεδο πέντε επί πέντε, ένα ηρωικό τρέξιμο ή μια ποδηλατική διαδρομή. Δεν έχει τόση σημασία το επίπεδο.Σημασία έχει η επιστροφή σε κάτι αυθεντικό.Σε κάτι που δεν μετριέται σε megabytes.

Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη ιδιαιτερότητα της γενιάς. Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν χωρίς notifications και αναζητούν σήμερα, ανάμεσα στον ψηφιακό θόρυβο, τις πλατφόρμες και τις επικαιροποιήσεις, δραστηριότητες που τους επιτρέπουν να συνεχίσουν να είναι πραγματικά παρόντες.Το γήπεδο είναι μία από αυτές.

Η Generation X είναι ταυτόχρονα ο τελευταίος κρίκος μιας παλιάς αθλητικής κουλτούρας και ένας από τους διαμορφωτές της νέας. Μεγάλωσε με το παιχνίδι ως κοινωνική εμπειρία και τώρα παρακολουθεί το ίδιο παιχνίδι να μετατρέπεται σε παγκόσμιο ψηφιακό προϊόν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στους δύο κόσμους, γιατί μπορεί κάλλιστα να τους συνδυάσει.

Να θυμάται την εποχή που η μπάλα ήταν μια αφορμή για να βγεις από το σπίτι αλλά και να καταλαβαίνει γιατί σήμερα ένα παιδί μπορεί να γνωρίζει έναν αθλητή που αγωνίζεται στην άλλη άκρη του κόσμου.Να έχει ζήσει τον αθλητισμό πριν από τα social media και τώρα να τον παρακολουθεί μέσα από αυτά.

Πιθανώς αυτός να είναι ο πραγματικός ρόλος της Generation X στον αθλητισμό: να υπενθυμίζει ότι, όσο κι αν αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε το παιχνίδι,η αξία του δεν περιορίζεται σε μια smart TV πολλών ιντσών.Βρίσκεται στις σχέσεις που δημιουργεί,στις συνήθειες που μεταδίδει και στις ζωές που, με έναν τρόπο συχνά αθόρυβο, συνεχίζει να κινεί.

Η Generation X μεγάλωσε πριν το διαδίκτυο. Αλλά είναι η γενιά που έμαθε, ίσως καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη,να περνά από τον έναν κόσμο στον άλλο χωρίς να χάνει τον εαυτό της.

Σε έναν ψηφιακό κόσμο, μας δείχνει ότι η ηλικία είναι απλώς δυο ψηφία.

Μιλώντας πάντα αναλογικά, βέβαια.