Το σταυροδρόµι της Κεντροαριστεράς

Η τρίτη δύναµη στο εκλογικό εκράν µάλλον εκτίµησε πως µπορεί να της φέρει κέρδη ένα άνοιγµα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αν όχι για να συνεργαστεί ή να διαπραγµατευτεί, τουλάχιστον για να επαναπατρίσει στελέχη και πρώην ψηφοφόρους του που µετανάστευσαν αριστερότερα. Και ίσως η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ νόµισε πως το «βαρίδι», ο ανθρωποδιώκτης εξαιτίας του οποίου δεν υπήρξε αυτή η διαδικασία, ήταν ο Βενιζέλος. Και έτσι, η πρόεδρος, ασκώντας προεδρικό δικαίωµα, του αρνήθηκε την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, που αποτελούσε πασίγνωστη (και προεξοφληµένη) πρόθεση του τέως προέδρου.

Κίνηση υψηλού ρίσκου, µε δεδοµένη τη φυσική νευρικότητα που θα προκαλέσει, σε όλα σχεδόν τα κόµµατα, η αναδιάταξη δυνάµεων εν όψει Ιουλίου. Η επιστροφή παλαιών οπαδών του ΠΑΣΟΚ και της Κεντροαριστεράς στη θεωρούµενη φυσική τους κοιτίδα δύσκολα θα µπορέσει να λειτουργήσει σε µεγάλο βαθµό, καθώς και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ διέρχεται φάση που προσεγγίζει, από άλλη κατεύθυνση, τη Σοσιαλδηµοκρατία.

Η σιωπή Βενιζέλου δεν διευκολύνει την κατάσταση, ενώ η Νέα ∆ηµοκρατία επειγόντως αρνήθηκε πως είναι στα σχέδιά της να τον συµπεριλάβει στις δικές της δυνάµεις. Ετσι αποµένει µόνο ένα θεώρηµα προς απόδειξη. Αν ο συσχετισµός 1 προς 3, δηλονότι 7,7% προς 23,7%, θα παραµείνει ή όχι ανάµεσα στους δύο πόλους της Κεντροαριστεράς και στις εθνικές κάλπες. Και αν όχι, προς τα πού θα γείρει η νέα ισορροπία και αν θα οδηγεί σε ωσµώσεις ή σε φυγόκεντρες τάσεις...