Στα δίχαλα

Εννοώ τον παραδοσιακό ψιλοδιχασµό: µια κυβέρνηση και µια αντικυβέρνηση που θέλει να γίνει κυβέρνηση. Αφήνοντας κατά µέρος τα επιχειρήµατα που καταγράφονται, διαπιστώνω πως τα δύο µέρη έχουν οµοιότητες που διακρίνονται εύκολα. Αλλά καµιά πλευρά δεν τις τονίζει. Και οι δύο πιστεύουν, µε τον τρόπο της η καθεµιά, στην πόλωση. Αυτά είναι συµπτώµατα του αρχαίου δικοµµατισµού, που τον µάθαµε απέξω κι ανακατωτά από τα χρόνια του Τρικούπη. Αλλά η παγκόσµια, η ευρωπαϊκή, η βαλκανική και η εθνική ατµόσφαιρα, χωρίς να έχει γίνει ακόµη τοξική, δεν µε πείθει πως εντέλει θα βγει κερδισµένη µια πολωτική στρατηγική. Ηδη ο ΣΥΡΙΖΑ προσεγγίζει τη σοσιαλδηµοκρατία, διατηρώντας ένα προγεφύρωµα της «πατριωτικής ∆εξιάς» στους κόλπους του, ενώ οι ψηφοφόροι που τον ακολουθούν διατηρούν ένα εθιµικό µουρµουρητό. Η Νέα ∆ηµοκρατία, που φέρεται να ευνοείται δηµοσκοπικά, δεν έχει ακόµη αντιτάξει τις δικές της συµµαχίες. Εως τώρα έχω διακρίνει µερικές αντιθέσεις στο Σκοπιανό, στα ιδιωτικά πανεπιστήµια και σε παρόµοια ζητήµατα. Η ρήξη φαίνεται να υπάρχει µόνο στους γενικούς χαρακτηρισµούς: για τον ΣΥΡΙΖΑ η Νέα ∆ηµοκρατία φλερτάρει µε την ακροδεξιά, ενώ για τη Νέα ∆ηµοκρατία έχουν διαλυθεί τα πάντα. Η χώρα παρακολουθεί χωρίς παλµό αυτά τα φαινόµενα. Για την ώρα φαίνεται να ενδιαφέρεται κυρίως για τα fake news και παρόµοια, ήτοι για το φως και το σκότος που παράγουν ασταµάτητα Αλήθεια και Ψεύδος. Από τη Μεταπολίτευση και εφεξής, η ίδια τεχνική της υπέρβασης της Ιδεολογικής Τάφρου: αυτός που είναι στα πράγµατα αγωνίζεται να ερµηνεύσει τις όποιες ασυνέπειές του, ενώ αυτός που θέλει να έρθει στα πράγµατα βαρύνεται από το ιστορικό παρελθόν να τάζεις και να ξεχνάς τα ταξίµατα. Και αυτά σε µια Ελλάδα που χρωστάει κέρατα, αλλά είναι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στο ΝΑΤΟ και σε συµµαχίες που δεν προτίθεται να ανατρέψει, όποιος και να κυβερνήσει.