Η τρίτη Δεξιά

Προσφυγικό-Μεταναστευτικό συν δηµοσιονοµική ανταρσία φαίνεται ότι έχουν ήδη «κλειδώσει» τον διπλασιασµό των ποσοστών της Λέγκας από 17% στις τελευταίες εκλογές στο 34% της πρόθεσης ψήφου σήµερα. Πριν από 25 χρόνια η Κεντροδεξιά Χριστιανοδηµοκρατία που κυβερνούσε τη χώρα για σχεδόν µισό αιώνα κατέρρεε υπό το βάρος των σαρωτικών αποκαλύψεων της επιχείρησης «Καθαρά Χέρια». Τη θέση της κατέλαβε µια πιο σκληρή και λαϊκιστική εκδοχή της ∆εξιάς µε επικεφαλής τον Μπερλουσκόνι, ο οποίος στην πορεία µε τη Φόρτσα Ιτάλια πήρε σαφές προβάδισµα από τους δύο συµµάχους του, τη Λέγκα και την Εθνική Συµµαχία. Σήµερα η Λέγκα του Σαλβίνι προσπαθεί και σε επικοινωνιακό επίπεδο το έχει πετύχει, όπως δείχνουν οι µετρήσεις, να διεκδικεί για τη χώρα τη µεταχείρισή της ως µεγάλης δύναµης στην ΕΕ-Ευρωζώνη. Ο συνδυασµός του ΠροσφυγικούΜεταναστευτικού µε την ανταρσία κατά της δηµοσιονοµικής λιτότητας έδωσε στην ξενόφοβη και ρατσιστική Λέγκα µια πολυσυλλεκτικότητα πέραν των ορίων της ∆εξιάς, που δεν µπόρεσε ποτέ να αποκτήσει ο απαξιωµένος για τη διαφθορά-διαπλοκή αλλά και για λόγους πολιτικής αισθητικής ορθότητας Μπερλουσκόνι. Ανεξάρτητα από την τελική ισορροπία που θα διαµορφωθεί µεταξύ Ρώµης και Βρυξελλών ως προς τον προϋπολογισµό, η ρητορική της ανταρσίας-ανυπακοής του Σαλβίνι είναι ιστορική παράδοση στην Ιταλία. Τον Μάιο του 1919 ο τότε πρωθυπουργός της Ιταλίας, Ορλάντο, βρόντηξε την πόρτα από το Συµβούλιο των Μεγάλων, καθώς έκρινε ότι οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Βρετανίας, Ουίλσον, Κλεµανσό και Λόιντ Τζορτζ, υποτιµούσαν τη χώρα του ως ισότιµη νικήτρια του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου. Η τρίτη ∆εξιά της Ιταλίας είναι εδώ, µε µια αβεβαιότητα ως προς την αντοχή της. Αν η Χριστιανοδηµοκρατία κυριάρχησε µισό αιώνα και ο Μπερλουσκόνι 25 χρόνια, κανείς δενθα στοιχηµάτιζε για τη διάρκεια της εποχής Σαλβίνι.