Ο πυρετός του Ερντογάν

Μέλος των G20 – άσχετα µε τα προβλήµατα που έχει στην παρούσα φάση, τον βαθµό δηµοκρατίας που επιτρέπει ή το επίπεδο διαβίωσης µεγάλων τµηµάτων του πληθυσµού της. Και είναι, ό,τι και να λέµε, παρά τις προσπάθειες για προσέγγιση και διαρκή εξοµάλυνση των µεταξύ µας σχέσεων, η παραδοσιακή αντίπαλος της Ελλάδας. Τελεία.

Ωστόσο, ο Ερντογάν, θέλοντας να κάνει τον «µεγάλο παίκτη», αυτοεγκλωβίστηκε. Ηρθε η ώρα να διαλέξει «µε ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει». Και αυτό περιπλέκει την κατάσταση στην περιοχή µετά την κρίση στις σχέσεις των ΗΠΑ µε το Ιράν. Στο διεθνές στρίµωγµά του επάνω ήρθε και η κορυφαία εσωτερική αµφισβήτηση -στραπάτσο καλύτερα-, µε τη δεύτερη ήττα του στην Κωνσταντινούπολη.

Τούτων δοθέντων, δεν προκαλεί έκπληξη το non paper της γείτονος προς τις «27» (πλην Κύπρου που δεν αναγνωρίζει) χώρες της ΕΕ, µε το οποίο λίγο πολύ τις καλεί (µαζί και την Ελλάδα) να µην ασχολούνται µε το τι κάνει στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ωµότητα είναι σαφής: ∆εν αναγνωρίζει την Κυπριακή ∆ηµοκρατία, ούτε την ΑΟΖ της...Το ερώτηµα είναι ένα και µοναδικό: Αρκεί η γνωστή εθνική γραµµή απέναντι στην Τουρκία για να αντιµετωπίσει τέτοια συµπεριφορά; Μήπως είναι καιρός µετά τις εθνικές κάλπες να εξελιχθεί αυτή η γραµµή στις σύγχρονες συνθήκες κυρίως ενεργειακού πολέµου; Με συναινέσεις µέσα στο Εθνικό Συµβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής που λειτουργεί στο πλαίσιο του ΥΠΕΞ.