?ικαιοσύνη και πολιτική

Ειδικά µάλιστα τη στιγµή που -όπως στην περίπτωση του κ. Κ. Σηµίτη- οι καταγγελίες φαντάζουν γενικόλογες, χωρίς συγκεκριµένα στοιχεία. Από την άλλη πλευρά, η ∆ικαιοσύνη δεν θα µπορούσε να βλέπει τα πράγµατα µε πολιτικά γυαλιά. Και για τα πολιτικά πρόσωπα, ο δικαστικός έλεγχος είναι η ασφαλέστερη οδός για τη διασφάλιση της υστεροφηµίας τους, ώστε να µη «σέρνονται» για χρόνια δηλητηριώδεις φήµες που σπιλώνουν υπολήψεις χωρίς απάντηση. Το κρίσιµο ζήτηµα δεν είναι ο ίδιος ο έλεγχος, αλλά η χρονική του διάρκεια – και αυτό έχει να κάνει µε την ατµόσφαιρα που θα κυριαρχήσει στην ελληνική κοινωνία: όχι τόσο για τον ίδιο τον ελεγχόµενο, όσο για το σύνολο του πολιτικού κόσµου. ∆ιότι, προφανώς, θα είναι ευτύχηµα αν υπάρξει το όποιο αποτέλεσµα µέσα σε πολύ µικρό χρονικό διάστηµα. Και θα είναι τελείως διαφορετικό -και καταστροφικό για την πολιτική µας ζωή, που δέχεται συνεχώς χτυπήµατα τα τελευταία χρόνια- αν η υπόθεση αφεθεί να χρονίζει. ∆ιότι τότε θα είναι οι ελεγκτές υπόλογοι ότι λειτουργούν µε πολιτικά κριτήρια – ειδικά, µάλιστα, σε µία προεκλογική περίοδο. Εποµένως, η ηγεσία της ∆ικαιοσύνης οφείλει να διασφαλίσει ότι οι διαδικασίες θα είναι -εκτός από ολοκληρωµένες- ταχύτατες, ώστε τα πράγµατα να είναι ξεκάθαρα. Αν ο οποιοσδήποτε εµπλέκεται, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται, να πληρώσει. Αλλά κανείς, όσο ψηλά ή χαµηλά κι αν βρίσκεται, εφόσον είναι αµέτοχος, δεν µπορεί να µένει όµηρος.