Ασκήσεις ευρωπαϊκών ισορροπιών

Πολυδαίδαλη και επεισοδιακή, πλούσια σε ανατροπές αλλά και σε εκπλήξεις, η διαδικασία της επιλογής των προσώπων που πρόκειται να διαδεχθούν τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, τον Ντόναλντ Τουσκ, τον Μάριο Ντράγκι και τη Φεντερίκα Μογκερίνι στα κορυφαία πόστα της Ευρωπαϊκής Ενωσης ήρθε να φέρει στο φως µια σειρά από παθογένειες και ρήγµατα.

Ο θεσµός του καλούµενου «Spitzenkandidat» στην πράξη πήγε περίπατο, µε τους ηγέτες των κρατών-µελών της ΕΕ να απορρίπτουν και τις δύο επιλογές (Βέµπερ και Τίµερµανς) των δύο µεγαλύτερων πολιτικών οµάδων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Και αν τον Μάνφρεντ Βέµπερ δεν τον ήθελε στην πραγµατικότητα σχεδόν κανείς στην ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Φρανς Τίµερµανς, αντιθέτως, τον τορπίλισαν οι σκληροί του Βίσεγκραντ (κυρίως η Ουγγαρία και η Πολωνία), όχι για το κοινό καλό της Ευρώπης, αλλά στο πλαίσιο της δηµόσιας αντιπαράθεσής τους µε τις απόψεις που εκφράζει ο Ολλανδός σοσιαλιστής.

Η προερχόµενη από το ΕΛΚ Γερµανίδα υπουργός Αµυνας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προωθείται, πλέον, ως διάδοχος του Γιούνκερ στην Κοµισιόν. Η Γαλλίδα Κριστίν Λαγκάρντ οδεύει προς την ΕΚΤ. Ο Βέλγος πρωθυπουργός Σαρλ Μισέλ προς το Ευρωπαϊκό Συµβούλιο και ο προερχόµενος από τους Σοσιαλιστές Ισπανός ΥΠΕΞ Χοσέ Μπορέλ προς την κεφαλή της ευρωπαϊκής διπλωµατίας. Υπήρχαν και πιο «φρέσκες» επιλογές σε πρόσωπα. Αλλά, όπως λένε και πρόσωπα που κατείχαν στο παρελθόν υψηλά ευρωπαϊκά πόστα, η Ευρώπη έτσι έµαθε να ζει και έτσι πορεύεται: µε ασκήσεις ισορροπιών.