Οι συντάξεις και οι µισθοί

Η οµόφωνη απόφαση των εταίρων και δανειστών ότι η Ελλάδα έχει πετύχει τους στόχους και εποµένως δεν χρειάζεται να υλοποιήσει ψηφισµένες περικοπές στις παλιές συντάξεις µιλά από µόνη της για τους βαθµούς ελευθερίας που έχει αποκτήσει η χώρα.

Βεβαίως δεν είναι ώρα για πανηγυρισµούς: όπως είναι γνωστό, οι δηµοσιονοµικοί στόχοι δεν επιτεύχθηκαν µέσω µιας αναπτυξιακής «έκρηξης», αλλά µέσω της υπερφορολόγησης που στερεί ρευστότητα από την αγορά και στραγγίζει την οικονοµία.

Και προφανώς -µια και οι ψηφισµένες περικοπές αφορούσαν τη λεγόµενη «προσωπική διαφορά» όσων είχαν βγει στη σύνταξη προ του νόµου Κατρούγκαλου- ήλθε η στιγµή να αντιµετωπιστεί το πρόβληµα της δηµιουργίας συνταξιούχων δύο ταχυτήτων: εκείνων που διασώθηκαν και εκείνων που χάνουν σηµαντικά ποσά για πάντα.

Η κυβέρνηση οφείλει να εξετάσει το θέµα, ειδικά τώρα που -όπως φαίνεται- θα υπάρξει αύξηση στη χρηµατοδότηση των θετικών µέτρων που προανήγγειλε από τη ∆ιεθνή Εκθεση της Θεσσαλονίκης ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Παράλληλα, το γεγονός ότι ο ΣΕΒ -έστω και δειλά- εξέδωσε ανακοίνωση µε την οποία δηλώνει τη συµφωνία του σε µια λελογισµένη αύξηση των µισθών υποδηλώνει ότι οι εργοδότες αντιλαµβάνονται την ανάγκη να αυξηθεί το διαθέσιµο εισόδηµα των νοικοκυριών ως ένα µέτρο για να πάρει µπροστά η ελληνική οικονοµία.