Αντιπαράθεση ναι, διχασµός όχι!

Είθισται στην αφετηρία κάθε κοινοβουλευτικής περιόδου να εκφωνούνται ευχές και να εκφράζονται ελπίδες για µια καλύτερη ποιότητα πολιτικής ζωής, που θα στηρίζεται στον γόνιµο διάλογο και όχι στις στείρες αναµετρήσεις. Ας επαναλάβουµε την ευχή, µε την υποσηµείωση ότι η αντιπαράθεση των πολιτικών δυνάµεων δεν συνιστά σε καµία περίπτωση παθολογία ή σύµπτωµα που πρέπει να αντιµετωπιστεί. Το αντίθετο.

Η διασταύρωση των διαφορετικών απόψεων, ακόµα και αν διεξάγεται µε τρόπο έντονο και οξύ, αποτελεί οξυγόνο για τη δηµοκρατία, µε την προϋπόθεση ότι αναδεικνύει τις προγραµµατικές διαφορές και δεν συσκοτίζει την ουσία χάριν της δηµιουργίας εντυπώσεων. Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό σύστηµα βρέθηκε επί χρόνια στη δίνη της κρίσης, µε αποτέλεσµα να παραµορφωθούν σε σηµαντικό βαθµό οι πραγµατικές αντιθέσεις και να εµπεδωθεί µια διχαστική αντίληψη που έθρεψαν µε τη στάση τους όλες οι πλευρές.

Η ολοκλήρωση του ελληνικού προγράµµατος και η έξοδος από τα µνηµόνια δίνουν στα κόµµατα και στους βουλευτές τη δυνατότητα να αναζητήσουν ένα νέο µοντέλο πολιτικής συνύπαρξης, που θα αναδεικνύει τα µείζονα και θα παρακάµπτει τα επουσιώδη. Ούτως ή άλλως η χώρα και η οικονοµία δεν πρόκειται να επανέλθουν σε περιβάλλον πλήρους «κανονικότητας», αν δεν επανέλθουν στην «κανονικότητα» και οι πολιτικές αντιπαραθέσεις. Γι’ αυτή την υπόθεση η νέα Βουλή µπορεί -και πρέπει- πολλά να κάνει.