Το ντέρμπι

Ναι, τον Οκτώβριο του 2018 ένα ντέρμπι δεν έχει το άρωμα και την αναμονή των παλαιών ημερών. Αλλά δεν χρειάζεται πολλή νοσταλγία, επειδή στις δεκαετίες που πέρασαν ήρθαν τα πάνω κάτω, όχι μόνο στην μπάλα και την κοινωνία, αλλά και σε πολέμους, εξορίες, καταδιώξεις και αμέτρητα πρωτοσέλιδα εφημερίδων που έταζαν το ένα ή απειλούσαν το άλλο. Οι περισσότεροι στα καφενεία και τα στέκια θα σας ορκιστούν ότι το χθες ήταν αλλιώς, πως η ένταση ήταν άπαιχτη, πως το βράδυ μετά το ντέρμπι ήταν παράδεισος για την ομάδα που κέρδιζε και κόλαση για τους χαμένους, άσε τι γινόταν στην αγορά και στα μαγαζιά την Τσαγκαροδευτέρα. Αλλοι θα σας βεβαιώσουν ότι στα νιάτα τους πλακώθηκαν με ενάντιους συνδεσμίτες, νοσταλγώντας τις ημέρες που η βία ήταν βία, και όχι χαδάκια. Ωστόσο, το πλήθος που θα βρεθεί σήμερα στο γήπεδο του ντέρμπι τα άκουσε όλα αυτά, τα χώνεψε, πείραξε τις φανέλες άλλου χρώματος και έζησε την αγωνία των προπονητών. Επίσης, είπε τη γνώμη του για τα χαφ και την ανάγκη για στιβαρό λίμπερο. Αυτό που έχει τη μικρότερη σημασία είναι σε ποια πόλη τελείται το ντέρμπι, ποιες ομάδες παίζουν και, φυσικά, το πρώτο που θα ξεχαστεί είναι το αποτέλεσμα. Οι συντάκτες, εξάλλου, έχουν καταλήξει σε τίτλους της Δευτέρας, όπως «μοιράστηκαν τις εντυπώσεις και τους βαθμούς» σε περίπτωση ισοπαλίας ή κάτι σαν «λιώμα» εάν η μία ομάδα παρ' ελπίδα λιώσει την άλλη. Φυσικά, η απόλυτα ψευδής ευχή μου είναι «να κερδίσει ο καλύτερος»