Ο ποινικός νόµος πρέπει να τροποποιηθεί για τα βασανιστήρια

Δυστυχώς ο «νόµος που ορίζει» (άρθρο 137 ΠΝ) είναι ελλιπής. Απαγορεύει τα βασανιστήρια µόνον οσάκις πραγµατοποιούνται από υπαλλήλους ή στρατιωτικούς κατά την άσκηση των ανακριτικών καθηκόντων τους, ενώ προβλέπει ποινή κάθειρξης µόνο αν προκαλείται σοβαρή βλάβη.

Η άσκηση ψυχολογικής βίας ή η βλάβη της υγείας οσάκις προκαλούνται από ιδιώτη, δεν υπάγονται στις διατάξεις του νόµου και µένουν ατιµώρητες. ∆ράστες ατιµώρητων βασανιστηρίων είναι ενδεικτικώς οι εξής:

(α) Ο σεκλετισµένος ο οποίος οδηγεί το αυτοκίνητό του µε ανοιχτά παράθυρα, έχοντας τη µουσική στη διαπασών και χρησιµοποιώντας µεγάφωνα µεγάλης ισχύος, ιδίως στη διάρκεια της νύχτας.

(β) Ο πωρωµένος που οδηγεί το µηχανάκι του επάνω στο πεζοδρόµιο, σου κορνάρει για να περάσει, κι όταν δεν ανταποκριθείς σε βρίζει διότι δεν παραµέρισες.

(γ) Ο καφετζής που βάζει από τις επτά το πρωί τέρµα τα λαϊκά και διατηρεί τραπεζάκια στον δρόµο χωρίς άδεια.

(δ) Ο αναίσθητος που παρκάρει επάνω στη διάβαση και προτρέπει όποια µητέρα επιχειρεί να περάσει µε το καροτσάκι, «να πάει παραπέρα».

(ε) Η αναιδής νεαρά που όχι µόνο δεν παραχωρεί τη θέση της στο λεωφορείο, αλλά συνιστά στον όρθιο και ετοιµόρροπο γέροντα να µη βγαίνει από το σπίτι του σε ώρα αιχµής.

Ο ποινικός νόµος πρέπει να τροποποιηθεί επειγόντως, ώστε να τιµωρεί αυτά τα βασανιστήρια µε ποινές ρεαλιστικές. Ητοι, η αναιδής νεαρά να ακούει υποχρεωτικώς τον σεκλετισµένο δεµένη στο µεγάφωνο, ο πωρωµένος να κυνηγάει στο πεζοδρόµιο τον αναίσθητο χοντρό που πάρκαρε στη διάβαση και ο ετοιµόρροπος γέροντας να αφήνει φέσι στον καφετζή τους καφέδες του µήνα. Αυτό είναι το πνεύµα του Συντάγµατος και µη µου το χαλάτε, χρονιάρα µέρα,