Το πρώτο νοµοσχέδιο

Αποκαλείται «φορολογικό» και η κατάθεσή του σηµατοδοτεί τον ευκολότερο κυβερνητικό στόχο: µειώσεις και ελαφρύνσεις που υποσχέθηκε το κυβερνών κόµµα και συνετέλεσαν στην εκλογική επικράτησή του. Μια παρατήρηση: Η προτεραιότητα στην κατάθεσή του εκφράζει και τη «λεπτή κόκκινη γραµµή» ανάµεσα στη συνήθεια τέτοιου τύπου ρυθµίσεις να εισάγονται στο τέλος µιας τετραετίας και στη σηµερινή τακτική να προηγούνται. Η διαφορά είναι βέβαια ψυχολογική, αφού και αυτό το νοµοσχέδιο απλώνεται σε ορίζοντα τετραετίας. Είναι, όντως, «πολυνοµοσχέδιο».

Ανάµεσα στα άρθρα του γίνεται σαφές πως δεν υπάρχει προς το παρόν κάποια πίεση για µείωση του αφορολογήτου, ενώ οι φορολογικοί συντελεστές, ανώτατος και κατώτατος, «τσιµπάνε» προς το ευνοϊκότερο. Κάτι βάρη όπως το τέλος επιτηδεύµατος θα πάψουν να υφίστανται (πάντα σε βάθος τετραετίας, σταδιακά), ενώ µείωση ΦΠΑ περιµένει τους πολίτες κατά τα προαναγγελθέντα. Η κατάθεση του νοµοσχεδίου εκφράζει δύο τακτικές που ουδέποτε έµειναν µυστικές: Πρώτα, µια «γενική δοκιµή» της νέας κυβερνητικής πολιτικής σε ένα προνοµιακό γι’ αυτήν πεδίο, που είναι µερικές ελαφρύνσεις. ∆εύτερο και ίσως πιο σηµαντικό, τη δηµιουργία ενός κλίµατος συµβολικών πρωτοβουλιών οι οποίες έχουν στόχο να κερδίσουν τις πρώτες εντυπώσεις σε ένα γενικό κοινό που περιµένει και αδηµονεί ταυτόχρονα.

Φυσικά, ο καιρός θα δείξει. Πάντως η 10η Αυγούστου (οπότε και θα αφεθούν οι αντιπρόσωποι της χώρας σε ένα βραχύ διάστηµα διακοπών) είναι το όριο αυτής της πρώτης περιόδου για τη δηµιουργία ενός ευνοϊκού κλίµατος αναµονής, εν όψει βαρύτερων ρυθµίσεων µε βαρύτερες επιπτώσεις